Niemieckie komanda zdobyły nienaruszone mosty na kanale Alberta i przez te przeprawy czołgi wlewają się do Belgii. Próbując je zniszczyć, dowództwo alianckie rzuca 12 maja 1940 lekkie bombowce Fairey Battle z RAF – maszyny wolne, słabo uzbrojone i już przestarzałe – na mosty w rejonie Maastricht, silnie bronione przez niemiecką artylerię przeciwlotniczą.
Załogi wiedzą, że misja jest niemal samobójcza: atak z niskiego pułapu na mosty najeżone działami przeciwlotniczymi, bez dostatecznej eskorty myśliwców, oznacza niemal pewną zagładę. Jednak stawkę – spowolnienie natarcia pancernego – uznaje się za kluczową.
Dowództwo i załogi mogą mimo wszystko zaatakować mosty, godząc się na straszliwe straty w zamian za szansę ich zniszczenia. Mogą zrezygnować z misji uznanej za z góry przegraną, by oszczędzić nieliczne samoloty i ludzi. Mogą też spróbować ataku nocą lub z dużej wysokości, mniej celnego, ale mniej zabójczego. Los obrony belgijskiej i poczucie obowiązku ścierają się z ceną ludzkiego życia.
Załogi atakują z niskiego pułapu: 12 maja Fairey Battle uderzają na mosty z małej wysokości i zostają zdziesiątkowane przez niemiecką artylerię przeciwlotniczą i myśliwce – to jeden z najbardziej katastrofalnych wskaźników strat w historii RAF. Mosty nie zostają trwale zniszczone. Odwaga lotników przynosi porucznikowi lotnictwa Donaldowi Garlandowi i sierżantowi Thomasowi Grayowi pierwsze Krzyże Wiktorii tej wojny przyznane lotnictwu (pośmiertnie). Epizod tragicznie ilustruje gorszą jakość sprzętu alianckiego, brak panowania w powietrzu i poświęcenie złożone w daremnej próbie powstrzymania przełamania. Dominacja Luftwaffe na polu bitwy pozostaje decydującym czynnikiem maja 1940 roku.
T03-111