Na początku 1940 roku plan ofensywy na Zachodzie („Fall Gelb”) w pierwszej wersji pozostaje wariantem ataku z 1914 roku: główny wysiłek idzie przez równinę belgijską. Wielu generałów uważa go za przewidywalny i mało rozstrzygający. Generał , szef sztabu Grupy Armii A, broni śmiałego i ryzykownego pomysłu: skierować główny wysiłek przez Ardeny, zalesiony masyw uchodzący za nieprzejezdny dla czołgów, przebić się pod Sedanem i ruszyć ku kanałowi La Manche, uderzając na tyły armii alianckich, które wkroczyły do Belgii.
Plan Mansteina („Sichelschnitt”, cięcie sierpem) jest błyskotliwy, ale niebezpieczny: jeśli czołgi ugrzęzną w Ardenach albo alianci zareagują szybko, będzie to katastrofa. Ostrożni zwierzchnicy wahają się, czy wywracać plany dla tak hazardowego zakładu.
Naczelne dowództwo musi rozstrzygnąć. Może przyjąć plan Mansteina wraz z jego ardeńskim zakładem. Może zachować klasyczny plan przez Belgię, pewniejszy, lecz pozbawiony efektu zaskoczenia. Może też szukać kompromisu, który rozłoży wysiłek. Spór dotrze aż na szczyty Rzeszy, gdzie zapadnie decyzja. Jaką opcję powinno wybrać OKH?
Dowództwo przyjęło plan Mansteina, czyli przebicie przez Ardeny: gdy w lutym 1940 roku Manstein przedstawił swoje poglądy Hitlerowi, „Sichelschnitt” został zatwierdzony. Główny wysiłek skierowano na Ardeny, koncentrując dywizje pancerne w zgrupowaniach Guderiana i Kleista. Zakład, uznawany przez wielu za szaleństwo, okazał się piorunująco skuteczny: przełamanie pod Sedanem 13 maja całkowicie zaskoczyło aliantów, których najlepsze siły wysunęły się do Belgii. Przyjęcie planu Mansteina było zapewne najbardziej brzemienną w skutki decyzją kampanii zachodniej: zamieniło oczekiwaną ofensywę w jedno z najszybszych zwycięstw w historii wojskowości.
T02-092