Jesienią 1940 roku generał pułkownik , szef sztabu OKH, naczelnego dowództwa wojsk lądowych, nadzoruje przygotowanie planu inwazji na Związek Radziecki, nazywanego wówczas wewnętrznie „Otto”.
Halder, skrupulatny oficer, spędził lato na planowaniu rozmieszczenia milionów żołnierzy. Jest przekonany, że wojnę rozstrzygnie uderzenie na Moskwę – polityczny, kolejowy i przemysłowy węzeł ZSRR. Jego zdaniem zdobycie stolicy rozbiłoby radzieckie państwo i zmusiłoby Armię Czerwoną do stoczenia w jej obronie rozstrzygającej bitwy. Pogląd ten, odziedziczony po pruskiej tradycji sztabowej, kieruje główną masę sił na oś centralną.
Hitler jednak nie podziela tego priorytetu. Uważa Moskwę za cel drugorzędny i chce najpierw zniszczyć Armię Czerwoną na zachód od wielkich rzek, a potem opanować cele gospodarcze na skrzydłach: stocznie i wybrzeże bałtyckie w kierunku Leningradu na północy oraz ziemie zbożowe i zagłębie przemysłowe Ukrainy na południu. 5 grudnia 1940 roku Halder przedstawia Führerowi ostateczne plany wojskowe na konferencji. Różnica zdań co do środka ciężkości kampanii wychodzi tam na jaw, na niecałe 2 tygodnie przed dyrektywą, która ma ostatecznie ustalić strategię.
Halder rozmywa spór, utrzymując 3 porównywalne osie wysiłku: by nie urazić Führera, plan przewiduje natarcie na 3 osiach bez jednoznacznego rozstrzygnięcia środka ciężkości, a jednocześnie pozwala Halderowi mieć nadzieję, że po rozpoczęciu kampanii oś moskiewska sama się narzuci. Dyrektywa nr 21 z 18 grudnia 1940 roku utrwala tę dwuznaczność, kładąc początkowy nacisk na zniszczenie wroga oraz na skrzydła północne i południowe. Rozpoczęta 22 czerwca 1941 roku inwazja ujawnia koszt tego kompromisu: latem Hitler kieruje dywizje pancerne ku Kijowowi i Leningradowi, opóźniając natarcie w centrum. Gdy jesienią ofensywa na Moskwę wreszcie rusza ponownie, zatrzymują ją u bram stolicy zima i radzieckie posiłki. Brak jednego, jednoznacznie wybranego celu stał się jednym z klasycznych zarzutów stawianych niemieckiemu planowaniu.
T06-026