Pod koniec 1940 roku przygląda się klęsce przedsięwzięcia, którego nie zlecił. 28 października Mussolini rzucił Włochy do ataku na Grecję z Albanii, bez rzeczywistej koordynacji z Berlinem, w nadziei na szybki sukces.
Efekt jest katastrofalny. Źle przygotowana i źle dowodzona armia włoska rozbiła się o górzysty teren Epiru i o grecką kontrofensywę, która zepchnęła ją z powrotem na terytorium Albanii. Wraz ze zbliżającą się zimą front zastyga w śniegu i błocie, a prestiż Osi cierpi w oczach świata.
Dla Hitlera niebezpieczeństwo wykracza poza upokorzenie sojusznika. Eskadry Royal Air Force zaczynają zakładać bazy w Grecji; z nich brytyjskie bombowce mogłyby zagrozić Włochom, a przede wszystkim rumuńskim polom naftowym w Ploeszti, kluczowym dla niemieckiej machiny wojennej, która potajemnie szykuje inwazję na ZSRR. Zostawić sprawy własnemu biegowi oznacza ryzyko, że wiosną południowo-wschodnia flanka będzie odsłonięta. Interwencja oznacza otwarcie nowy bałkański teatr działań, zaangażowanie dywizji i wynegocjowanie przemarszu przez sąsiednie państwa – w chwili, gdy główne siły mają zwrócić się na Wschód.
Hitler planuje niemiecką interwencję przeciwko Grecji: 13 grudnia 1940 roku podpisuje dyrektywę nr 20, nakazującą przygotowanie operacji Marita. Plan przewiduje stopniowe gromadzenie w ciągu zimy rosnących sił w południowej Rumunii, a następnie przeprowadzenie ich przez Bułgarię, by zająć północne wybrzeże Morza Egejskiego i w razie potrzeby całą kontynentalną Grecję; ofensywa ma ruszyć wraz z powrotem dobrej pogody. Decyzja ta pociąga za sobą łańcuch zobowiązań dyplomatycznych na Bałkanach i przyczynia się do opóźnienia rozpoczęcia operacji Barbarossa. Inwazja na Grecję i Jugosławię, rozpoczęta 6 kwietnia 1941 roku, jest szybkim sukcesem taktycznym, ale odciąga siły i czas tuż przed atakiem na ZSRR – koszt strategiczny, o którym historycy dyskutują od dawna.
T06-028