2 września 1939, dzień po inwazji na Polskę, Francja ogłasza powszechną mobilizację i powołuje około 5 milionów mężczyzn. Wśród nich jest poborowy, w życiu cywilnym wykwalifikowany robotnik, który otrzymuje kartę mobilizacyjną i zgłasza się do jednostki przydzielonej do rejonów umocnionych Linii Maginota.
W czasie „dziwnej wojny”, od września 1939 do maja 1940, front północno-wschodni pozostaje w dużej mierze bezczynny: długie tygodnie oczekiwania, prace porządkowe, nuda i niepewność, bez większych walk na Zachodzie.
Wobec tego przydziału i demoralizującego czekania poborowy może służyć lojalnie, zakwestionować przydział lub odmówić jego przyjęcia, albo zdezerterować.
Ogromna większość z około 5 milionów zmobilizowanych Francuzów w 1939 roku służyła lojalnie, znosząc oczekiwanie i nudę dziwnej wojny, bez walk na Zachodzie aż do maja 1940. Dezercje i odmowy przyjęcia przydziału pozostały marginalne. Podczas niemieckiej ofensywy w maju–czerwcu 1940 do niewoli dostało się około 1,8 miliona francuskich żołnierzy, którzy spędzili lata w stalagach i oflagach. Dominującym udokumentowanym zachowaniem było więc posłuszeństwo i lojalna służba.
T01-114