8 września 1939 czołowe oddziały niemieckie docierają do Warszawy. Zaczyna się oblężenie. Prezydent , mianowany komisarzem cywilnym stolicy przez generała Waleriana Czumę, odmawia opuszczenia miasta: nakazuje urzędnikom powrót na stanowiska, tworzy Straż Obywatelską w miejsce policji, która opuściła miasto, i codziennie wzywa przez radio do wznoszenia barykad.
W połowie września okrążenie się zaciska, dostawy wody i prądu zanikają, a bombardowania niszczą magazyny i sieć wodociągową. Uchodźcy z innych regionów Polski napływają do miasta, które już jest przeludnione. Zapasy żywności topnieją i nie sposób wyżywić wszystkich jednakowo.
Z ratusza Starzyński musi ukierunkować wysiłek miasta. Czy w pierwszej kolejności należy zadbać o najsłabszych cywilów – dzieci, chorych, starców – o rannych żołnierzy w szpitalach, czy o walczących, którzy wciąż bronią przedmieść? Każda racja przyznana jednym zostaje odebrana drugim, a miasto wie, że kapitulacja to już tylko kwestia dni.
Administracja Starzyńskiego kieruje wysiłek na przetrwanie ludności cywilnej: ratusz przejmuje dystrybucję wody, żywności i pomocy, daje schronienie niemal wszystkim uchodźcom i poszkodowanym w bombardowaniach i czyni zaopatrzenie mieszkańców priorytetem obrony biernej. Codzienne audycje radiowe prezydenta, łączące pomoc materialną z podtrzymywaniem na duchu, pozostają symbolem oporu miasta. Warszawa kapituluje 28 września 1939 po około 3 tygodniach oblężenia; straty wśród cywilów i wojska liczy się w dziesiątkach tysięcy, a niedostatek jest skrajny. Starzyński odmawia ucieczki i pozostaje na stanowisku pod okupacją, w październiku zostaje aresztowany przez Gestapo, a w grudniu 1939 zamordowany. Głód i niedostatek nasilą się pod okupacją niemiecką, która w 1940 roku utworzy getto warszawskie.
T01-117