Nękani wspomnieniem gazów bojowych z lat 1914–1918 i teorią, że „bombowiec zawsze się przedrze”, Brytyjczycy obawiają się ponad wszystko lotniczego ataku gazowego na swoje miasta. Jeszcze przed wojną rząd organizuje masową obronę cywilną: liczba rozdanych masek przeciwgazowych sięga dziesiątków milionów, w ogrodach kopie się okopy i buduje schrony Andersona, a w planach są ćwiczenia z zaciemniania.
Dla rodzin te przygotowania oznaczają konkretne, codzienne wybory. Zagrożenie wydaje się jednocześnie bliskie i abstrakcyjne; wysiłek, jakiego się wymaga, jest realny.
Wcielasz się w londyńską rodzinę. Czy potraktować poważnie wszystkie zalecenia – nosić maski bez przerwy, urządzić schron w ogrodzie, zapisać rodzinę do programów ewakuacji, skrupulatnie przestrzegać nadchodzącego zaciemnienia – za cenę życia wywróconego do góry nogami przez strach? Poprzestać na minimum wymaganym prawem, w nadziei, że nic się nie wydarzy? A może zlekceważyć przygotowania uznane za panikarskie, ryzykując, że wojna cię zaskoczy? Decyzja zaważy na bezpieczeństwie domu, jeśli wybuchnie wojna.
Większość brytyjskich rodzin stosuje się do zaleceń obrony cywilnej, przynajmniej na początku: w przededniu wojny rozdano dziesiątki milionów masek przeciwgazowych, dostarczono 1,5 miliona schronów Andersona, a ludność wciągnięto do rozległej organizacji obrony cywilnej (ARP). Gdy wybucha wojna, maskę nosi około 3 na 4 londyńczyków; potem, w czasie dziwnej wojny, czujność słabnie. Obawiany gaz nie zostanie ostatecznie nigdy użyty przeciwko Wielkiej Brytanii, ale zwykłe bombardowania dotkliwie dadzą się jej we znaki. Te przygotowania, czasem wyśmiewane w 1939 roku jako przesadne, ukształtują „front wewnętrzny” i ducha zbiorowej odporności, który naznaczy wojnę. Strach przed gazem zmobilizował cały naród jeszcze przed pierwszym wystrzałem.
T00-035