Generał zostaje 13 czerwca 1940 roku gubernatorem wojskowym Paryża. Do stolicy przybył 2 czerwca jako zastępca generała Pierre'a Héringa, a teraz patrzy, jak Héring wycofuje się na południe wraz z armią Paryża. W Pałacu Inwalidów, siedzibie rządu wojskowego, Dentz dysponuje już tylko skromnymi środkami, a niemieckie czołówki zbliżają się od północy.
12 czerwca Paryż ogłoszono miastem otwartym: stolica nie będzie broniona, by oszczędzić jej losu Warszawy z 1939 roku czy Rotterdamu z 14 maja. Rząd wyjechał do Tours, a exodus wygnał już na drogi dużą część paryżan. Prefekt policji pozostaje natomiast na stanowisku.
Misja Dentza jest niechlubna: oddać miasto wrogowi nazajutrz, bez walk ulicznych i bez załamania porządku publicznego, choć część ludności została, a byle incydent mógłby zakończyć się tragedią. Dla oficera ten rozkaz ma w sobie coś poniżającego.
Dentz musi rozstrzygnąć: zostać w Pałacu Inwalidów i samemu przyjąć okupanta, opierając się na policji Langerona w utrzymaniu porządku cywilnego; w ślad za innymi opuścić Paryż z ostatnimi oddziałami wojskowymi, zostawiając władze cywilne sam na sam z Niemcami; albo nie wykonać rozkazu i bronić mostów na Sekwanie.
Dentz został w Pałacu Inwalidów i oddał miasto, a porządek cywilny utrzymywała policja. Nad ranem 14 czerwca pierwsze oddziały 87 Dywizji Piechoty wkroczyły do Paryża od północy, nie napotykając oporu. Delegacje niemieckich oficerów stawiły się w Pałacu Inwalidów i w prefekturze policji, gdzie czekał na nie , i wezwały francuskie władze, by oddały się do dyspozycji okupanta. Nie doszło do żadnych walk ulicznych ani zniszczeń: miasto otwarte oszczędziło stolicę, za cenę trwałego wizerunku kapitulacji bez walki. Po rozejmie Dentz dowodził 15 Okręgiem Wojskowym w Marsylii, a potem został wysokim komisarzem w Lewancie, gdzie w 1941 roku stanął naprzeciw Brytyjczyków i Wolnych Francuzów. Skazany na śmierć w 1945 roku za porozumiewanie się z wrogiem, został ułaskawiony przez de Gaulle'a i zmarł w więzieniu we 13 grudnia 1945 roku.
T04-016