Francja 1939 roku nosi w sobie traumatyczną pamięć lat 1914–1918: 1,4 miliona zabitych, zniszczone regiony, społeczeństwo, które nie chce znów przeżywać takiego wykrwawienia. Ta pamięć przenika jej myślenie wojskowe, od dawna zwrócone ku obronie i „bitwie metodycznej” – przygotować teren, oszczędzać krew, niczego nie zostawiać przypadkowi.
Linia Maginota, pas fortyfikacji wzdłuż granicy z Niemcami, jest jej symbolem: zapora, która ma skanalizować każdą ofensywę wroga i pozwolić Francji wytrzymać, aż w dłuższej perspektywie zadziałają blokada i przewaga przemysłowa aliantów.
Generał Gamelin, szef sztabu, musi w przededniu wojny potwierdzić lub zmienić kierunek, w jakim zmierza kraj. Postawić na obronę i długą wojnę, opierając się na linii Maginota i blokadzie, choć grozi to oddaniem inicjatywy wrogowi? Rozwinąć mobilną zdolność ofensywną – zmasowane siły pancerne, lotnictwo szturmowe – by móc uderzyć, zwłaszcza na odsiecz Polsce? A może połączyć obie koncepcje, ryzykując, że nie uda się żadna? Przetrwanie polskiego sojusznika zależy po części od tej doktryny.
Francja potwierdza doktrynę obronną i strategię długiej wojny: doktryna pozostaje defensywna, oparta na linii Maginota, bitwie metodycznej i zakładzie, że w długiej wojnie blokada i przemysł aliantów wyczerpią Niemcy. Czołgi, choć liczne, a czasem znakomite, pozostają rozproszone jako wsparcie piechoty, zamiast być skupione w wielkich samodzielnych związkach. Gdy Polska zostanie zaatakowana, armia francuska ograniczy się do symbolicznej ofensywy w Saarze, po czym wycofa się. Ta doktryna, racjonalna w świetle doświadczeń 1918 roku, okaże się tragicznie nieprzystosowana do wojny manewrowej 1940 roku.
T00-029