Pod koniec września 1939, po tygodniach oblężenia, Warszawa jest w agonii. Luftwaffe systematycznie bombarduje miasto: 25 września, w dniu nazywanym czasem „czarnym poniedziałkiem”, setki samolotów zrzucają bomby, uderzając także w punkty czerpania wody, targowiska i szpitale. Kilka szpitali pełnych rannych zostaje zniszczonych; oddziały są przepełnione, ranni leżą stłoczeni na kocach wprost na podłodze.
W tych placówkach brakuje leków, opatrunków i wody. Morfina się kończy, a operować i amputować trzeba niekiedy prowizorycznymi środkami. Lekarze i pielęgniarki pracują po kilkadziesiąt godzin bez przerwy, śpiąc w ubraniach między 2 zabiegami.
Wyczerpany lekarz naczelny musi wybrać: kontynuować za wszelką cenę leczenie w przerażających warunkach, ocalić to, co zostało ze sprzętu, opuszczając miasto przed upadkiem, albo zabiegać u dowództwa o szybką kapitulację, by powstrzymać rzeź rannych.
Personel medyczny Warszawy pozostał na posterunku: lekarze i pielęgniarki nadal leczyli i operowali rannych, często bez znieczulenia i bieżącej wody, aż do kapitulacji miasta 28 września 1939. Oblężenie pochłonęło około 25 000 ofiar wśród ludności cywilnej i tysiące wśród żołnierzy; co najmniej 9 szpitali zostało zniszczonych w bombardowaniach. Poświęcenie polskiego personelu medycznego, leczącego pod bombami w nieludzkich warunkach, pozostało jednym z symboli oporu stolicy we wrześniu 1939 roku.
T01-118