Generał objął dowództwo 8 Armii w chwili, gdy wojna na pustyni zdawała się wygrana: ofensywa Crusader odblokowała i odrzuciła siły Osi na zachód. W kilka dni sytuacja się odwróciła. Kontratak Erwina Rommla przełamał nadmiernie rozciągnięte brytyjskie straże przednie i 29 stycznia 1942 roku odbił . Kolumny 8 Armii cofają się na wschód przez Cyrenajkę, ścigane przez przeciwnika, który odzyskał inicjatywę.
Ritchie musi odzyskać kontrolę, zanim odwrót zamieni się w rozsypkę. Jego dywizje są zmęczone, linie zaopatrzenia ciągną się przez setki kilometrów pustynnych szlaków, a odkryty teren pustyni daje niewiele naturalnych punktów oparcia dla obrony. Im bardziej się cofa, tym lepiej chroni siły przed bezpośrednim uderzeniem, ale tym więcej oddaje głębi i tym bardziej przybliża przeciwnika do Tobruku i granicy egipskiej. Każdy dzień zyskany przez Oś utrwala jej ponowne panowanie nad Cyrenajką.
Ma przed sobą 3 możliwości. Może zatrzymać odwrót i umocnić się na linii biegnącej od Gazali na wybrzeżu po oazę na południu, by bronić podejść do Tobruku. Może też cofnąć się dalej, aż do samego Tobruku, by zyskać na czasie i skrócić linie zaopatrzenia. Albo może spróbować natychmiastowego kontrataku, by odbić i odrzucić Rommla, zanim się tam zadomowi.
8 Armia zatrzymuje się na linii Gazali w lutym 1942 roku i przez kilka miesięcy ją umacnia, budując szereg umocnionych stanowisk i pól minowych od wybrzeża po . 26 maja Rommel atakuje: obchodząc południowe skrzydło i likwidując jeden po drugim kolejne punkty oporu, przebija ugrupowanie Ritchiego. Pokonana pod Gazalą 8 Armia musi w czerwcu opuścić pozycję; 21 czerwca 1942 roku pada wraz z 33 000 obrońców – brytyjska katastrofa, która otwiera Rommlowi drogę do Egiptu aż po El Alamein. Ritchie zostaje odwołany ze stanowiska dowódcy 25 czerwca.
T10-102