Generał porucznik dźwiga na barkach los całego Półwyspu Malajskiego. Od japońskiego desantu w grudniu 1941 roku brygady Wspólnoty Narodów cofają się z pozycji na pozycję, nękane dniem i nocą przez przeciwnika, który panuje nad dżunglą lepiej, niż uważano za możliwe. Nad rzeką Slim 2 wyczerpane brygady indyjskie bronią ostatniej poważnej zapory na głównej drodze prowadzącej na południe – linii, której Heath nie może utracić, nie narażając , a dalej samego Singapuru.
Wszystkie rachuby zatruwa kwestia czołgów. Przez miesiące brytyjski sztab powtarzał, że pojazdy pancerne nie mogą działać w gęstej roślinności Malajów. To przekonanie okazało się zabójcze: pułki japońskiej 25 Armii wystawiają dziesiątki czołgów lekkich, a Heath może im przeciwstawić jedynie piechotę, której brakuje dział przeciwpancernych w dostatecznej liczbie.
Utrzymanie linii za wszelką cenę, z wojskiem u kresu sił, oznacza zakład, że Japończycy nie ośmielą się nocą rzucić czołgów na wąską drogę. Wycofanie się w dobrym porządku na pozycję nadającą się do obrony, położoną dalej na południe, oszczędziłoby siły, ale oznaczałoby oddanie terenu, który naczelne dowództwo uważa za nietykalny. Kontratak na japońskie kolumny pancerne byłby gestem najśmielszym – i najbardziej ryzykownym dla oddziałów, które są już na granicy wytrzymałości. Heath wybiera; przed świtem po drodze niesie się metaliczny łoskot czołgów.
Heath utrzymuje linię. Przed świtem 7 stycznia 1942 roku kolumna japońskich czołgów przebija ugrupowanie na drodze pod i wlewa się na tyły wojsk brytyjskich. W ciągu kilku godzin 2 brygady indyjskie zostają rozbite: tysiące ludzi ginie lub trafia do niewoli, ciężki sprzęt zostaje porzucony. Klęska pod otwiera drogę na , które pada 11 stycznia, i przyspiesza załamanie obrony całych Malajów, toczące się aż po Singapur.
T10-045