(„Jackie” Smyth) dowodzi 17 Dywizją Indyjską w katastrofalnym odwrocie przez Birmę. Kawaler Krzyża Wiktorii z 1915 roku wycofuje wyczerpane brygady nad . Przez tę szeroką rzekę prowadzi jedyny most kolejowy, naprędce przystosowany dla pojazdów, a to on otwiera drogę do Rangunu, wielkiego portu i klucza do całej kolonii.
22 lutego sytuacja zamienia się w koszmar. Japońska straż przednia, szybsza, niż przewidywano, wsącza się w dżunglę i atakuje przyczółek na wschodnim brzegu, osłaniający dojście do zaminowanego mostu. Na wschodnim brzegu większość dywizji wciąż tkwi w zatorach na drodze, pod bombami i w chaotycznych walkach; kolumny stoją w miejscu kilka kilometrów od jedynej przeprawy. Jeśli Japończycy zajmą most nienaruszony, nic już nie dzieli ich od Rangunu.
W nocy z 22 na 23 lutego Smyth musi rozstrzygnąć rzecz nie do pomyślenia. Może rozkazać natychmiastowe zniszczenie mostu, by zagrodzić drogę na , poświęcając 2 brygady pozostałe na wschodnim brzegu; poczekać jeszcze, aż jak najwięcej ludzi się przeprawi, ryzykując, że wróg zdobędzie most nienaruszony i runie na port; albo spróbować zniszczenia częściowego lub opóźnionego, w nadziei, że zyska kilka godzin, nie tracąc wszystkiego.
Smyth rozkazuje zniszczyć most, który wylatuje w powietrze o świcie 23 lutego 1942 roku, gdy większość 17 Dywizji Indyjskiej wciąż znajduje się na wschodnim brzegu. Odcięci od jedynej przeprawy, żołnierze próbują pokonać wpław lub na prowizorycznych tratwach pod ostrzałem: wielu tonie, porzuca broń lub trafia do niewoli. Dywizja licząca około 17 000 ludzi kurczy się do około 3 500 piechurów zdolnych do walki. Droga na jest otwarta, port pada na początku marca, a Smyth zostaje odwołany ze stanowiska dowódcy.
T10-075