22 sierpnia 1939 roku na Obersalzbergu Hitler oświadcza swoim dowódcom wojskowym: „Powód do wywołania wojny dostarczą moje służby. Czy będzie wiarygodny, nie ma znaczenia – zwycięzcy nikt nie zapyta, czy mówił prawdę”. Operacja prowokacji pod fałszywą polską flagą zostaje powierzona Reinhardowi Heydrichowi (SD) i koordynowana przez Heinricha Müllera (Gestapo).
Plan, zwany „operacją Himmler”, przewiduje kilka upozorowanych incydentów na granicy niemiecko-polskiej w nocy z 31 sierpnia na 1 września. Główny punkt to radiostacja w Gliwicach (Sender Gleiwitz) na Górnym Śląsku. Chodzi o to, by opanować stację, zainscenizować polski atak i zostawić „dowody” – „Konserven”, w nazistowskim kodzie więźniów z Sachsenhausen, zamordowanych i po śmierci przebranych w polskie mundury.
Komandosami dowodzi SS-Sturmbannführer , lat 27, oficer operacyjny SD-Amt VI (wywiad zagraniczny); towarzyszy mu 6 ludzi. Na miejscu prawdziwy polski więzień, , sympatyzujący z nacjonalistami, aresztowany dzień wcześniej, zostaje odurzony i złożony przed budynkiem, by odegrać rolę „polskiej ofiary walk”. Pozostaje zdecydować o tempie operacji: przedłużona akcja, by pomnożyć poszlaki, szybkie wykonanie przed jakąkolwiek interwencją czy rezygnacja, jeśli warunki techniczne nie gwarantują przekonującej emisji?
Naujocks decyduje się na akcję krótką i brutalną (około kwadransa): nadać fałszywe wezwanie, a potem wycofać się przed jakąkolwiek interwencją. 31 sierpnia o 20:00 jego komando obezwładnia niemieckich operatorów radiostacji w Gliwicach. O 20:11 Naujocks próbuje nadać komunikat po polsku – ale główny mikrofon był podłączony do nadawania lokalnego, a nie do sieci Rzeszy, więc wezwanie dociera tylko do słuchaczy z okolicy: „Uwaga! Tu Gliwice. Radiostacja znajduje się w polskich rękach”. Ciało Honioka zostaje pozostawione przed nadajnikiem. O 20:25 Naujocks i jego komando się wycofują. O 21:00 nazistowska propaganda (Goebbels) ogłasza incydent w całych Niemczech i za granicą jako „polski atak na terytorium niemieckie”. Hitler odwołuje się do niego w przemówieniu w Reichstagu 1 września o 10:00, w którym ogłasza inwazję: „Od 5:45 odpowiadamy ogniem”. Incydent gliwicki wychodzi na jaw dopiero po wojnie, głównie dzięki zeznaniu Naujocksa złożonemu pod przysięgą 20 listopada 1945 roku i przedstawionemu w procesie norymberskim, a następnie dzięki książce dziennikarza Güntera Peisa, The Man Who Started the War (1960), opartej na jego zwierzeniach. Naujocks przeżywa wojnę, w 1944 roku dezerteruje z SS, trafia do brytyjskiego więzienia, potem zostaje zwolniony i umiera w Hamburgu w 1966 roku. Prowokacja gliwicka staje się archetypem fałszywej prowokacji, omawianym we wszystkich zachodnich szkołach wojskowych. Miasto przypada Polsce w 1945 roku.
T01-061