, lat 58, jest dowódcą naczelnym Heer (wojsk lądowych) od lutego 1938 roku – od wielkich zmian po kryzysie Blomberga–Fritscha. Oficer pruskiej tradycji, konserwatysta, od dawna sceptyczny wobec nazistowskiej strategii. Jego szefem sztabu jest , lat 55, również konserwatysta, zwolennik pewnej wojskowej powściągliwości.
9 października 1939 roku Hitler podpisał Dyrektywę nr 6, nakazującą ofensywę na Zachodzie (operacja Fall Gelb) na 12 listopada 1939 roku. Brauchitsch i Halder przestudiowali plany: po kampanii polskiej Wehrmacht jest w złym stanie – uszkodzone czołgi, opróżnione magazyny, nastroje w wojsku niejednoznaczne. Przede wszystkim jednak pierwotny plan uważają za kiepski: to przybliżone powtórzenie planu Schlieffena z 1914 roku przez Holandię i Belgię, bez zaskoczenia taktycznego, narażające Wehrmacht na klęskę.
Co ważniejsze, Brauchitsch i Halder należą do sieci konserwatywnych przeciwników Hitlera (generał , były szef Sztabu Generalnego wojsk lądowych, który ustąpił w 1938 roku; admirał , szef Abwehry; ambasador ; generał ). Ta sieć rozważa od 1938 roku wojskowy pucz przeciwko Hitlerowi na wypadek poważnego awanturnictwa strategicznego. Przedwczesna ofensywa na Zachodzie mogłaby być okazją.
5 listopada 1939 roku Brauchitsch uzyskuje audiencję w Kancelarii Rzeszy, by przedstawić Hitlerowi zastrzeżenia OKH: Wehrmacht nie jest gotowy, plan jest zły, ofensywę trzeba przełożyć co najmniej na wiosnę 1940 roku. Hitler wpada we wściekłość.
Brauchitsch ustępuje Hitlerowi, by zachować stanowisko, licząc, że potem uda mu się opóźnić ofensywę innymi sposobami. Wobec werbalnej przemocy Hitlera (2 godziny monologu w gabinecie w Kancelarii, liczne świadectwa) Brauchitsch wychodzi załamany i nie rezygnuje. Pucz wojskowy planowany przez Becka, Canarisa i Haldera zostaje odwołany. Halder zapisze w swoim dzienniku: „Brauchitsch wyszedł śmiertelnie blady, niezdolny wydobyć słowa. Żaden opór nie jest możliwy z takim dowódcą”. Dyrektywa nr 6 pozostaje w mocy, ale Brauchitsch podstępem uzyskuje kolejne odroczenia: liczne przesunięcia terminu (od listopada 1939 do maja 1940 roku) będą uzasadniane „niekorzystnymi warunkami pogodowymi” – dyplomatyczną formułą maskującą biurokratyczne przetrzymywanie planów. Ta strategia biernej zwłoki daje Mansteinowi czas na przedstawienie w lutym 1940 roku planu Sichelschnitt („cięcie sierpem”, przebicie przez Ardeny), który radykalnie zmieni dotychczasowy plan. Epizod z 5 listopada 1939 roku ilustruje postępujące podporządkowanie OKH Hitlerowi – podporządkowanie, które potrwa do 20 lipca 1944 roku. Brauchitsch zostaje zdymisjonowany po kampanii rosyjskiej w grudniu 1941 roku, a Hitler sam obejmuje dowództwo OKH. Halder zostaje zdymisjonowany we wrześniu 1942 roku. Obaj przeżywają wojnę i zeznają w procesie norymberskim jako świadkowie (a nie oskarżeni). Brauchitsch umiera w brytyjskiej niewoli w 1948 roku. Halder umiera w 1972 roku. Spór historiografii o ich „nieudany opór” pozostaje żywy.
T01-068