Plan Fall Gelb (ofensywę na Zachodzie) nakazała dyrektywa nr 6 z 9 października 1939 roku. Pierwszy planowany termin to 12 listopada 1939 roku. Jednak OKH (Brauchitsch i Halder) stawia opór, pierwotny plan uchodzi za mierny, a pogoda jest zła. Hitler odkłada ofensywę po raz pierwszy na 26 listopada, potem na 17 grudnia, potem na 1 stycznia 1940 roku.
10 stycznia 1940 roku incydent w Mechelen ujawnia plany przeciwnikowi: wersję „Schlieffen 2.0” trzeba porzucić. Powodów do zwłoki przybywa: pogoda, planowanie, stan czołgów, stan gruntu, oczekiwanie na nową koncepcję operacyjną. Ale każdy przełożony termin to nieprzeprowadzona ofensywa i topniejąca inicjatywa. Hitler może jednak, przeciwnie, zażądać, by stale obowiązywał bliski termin ataku, co trzymałoby OKH w napięciu.
Zimą 1939–1940 generałowie OKH oddychają z ulgą – każde przesunięcie daje im więcej czasu. Niemiecki antynazistowski ruch oporu (Beck, Canaris, Oster) ma nadzieję, że Hitler zrezygnuje. Göring naciska na natychmiastową ofensywę; Brauchitsch i Halder na dalsze odkładanie.
Hitler musi wybrać, czy utrzyma Fall Gelb, czy go zawiesi.
Hitler stale utrzymuje bliski termin, wywierając na OKH maksymalny nacisk przez 6 miesięcy. W ciągu 180 dni między 12 listopada 1939 roku a 10 maja 1940 roku podpisuje 29 kolejnych rozkazów odroczenia – liczba, którą rozsławiła historiografia. Te odroczenia utrzymują Wehrmacht w ciągłym pogotowiu. 17 lutego 1940 roku Hitler przyjmuje Mansteina na audiencji i zatwierdza plan Sichelschnitt („cięcie sierpa”). Data zostaje wyznaczona ponownie na 10 maja 1940 roku (faktyczny początek ofensywy). Bilans: niemiecka „dziwna wojna” jest w dużej mierze niezamierzona – Hitler chciał uderzyć jesienią 1939 roku, ale OKH sabotowało to przez 6 miesięcy. Paradoksalny skutek: zwłoka narzucona przez generałów przeciwnych Hitlerowi pozwoliła dopracować plan Sichelschnitt, który przyniesie błyskawiczne zwycięstwo z maja–czerwca 1940 roku – dokładnie odwrotnie, niż zamierzali. Lekcja strategiczna pozostaje podręcznikowym przykładem.
T02-065