, lat 46, jest najpotężniejszym człowiekiem Rzeszy po Hitlerze: feldmarszałek, przewodniczący Reichstagu, naczelny dowódca Luftwaffe, premier Prus, minister lotnictwa Rzeszy i od 1936 roku szef Planu Czteroletniego, a więc odpowiedzialny za planowanie gospodarki wojennej. Ekstrawagancki, uzależniony od morfiny, posiada wspaniałe rezydencje, od Carinhall w Brandenburgii po berliński pałac.
18 października 1939 roku Hitler podpisuje dekret, który czyni z Planu Czteroletniego najwyższą władzę gospodarczą Rzeszy w czasie wojny. Göring przejmuje gospodarczą organizację wysiłku wojennego, w rywalizacji z Walterem Funkiem (ministrem gospodarki), Fritzem Todtem (ministrem uzbrojenia od marca 1940 roku), Albertem Speerem (osobistym architektem Hitlera, przyszłym ministrem uzbrojenia w 1942 roku) oraz ministerstwem finansów kierowanym przez Schwerina von Krosigka.
Na 1 listopada 1939 roku niemiecka gospodarka wojenna cierpi z powodu poważnych wąskich gardeł. Brakuje stali: produkuje się 22 miliony ton rocznie przy zapotrzebowaniu 28 milionów; jeszcze dotkliwiej brakuje ropy: 4 miliony ton wobec 7 potrzebnych; produkcja kauczuku syntetycznego ledwie sięga 25 000 ton, choć potrzeba 100 000. Brakuje też tonażu handlowego – 4,5 miliona ton wobec 8 niezbędnych, by wytrzymać blokadę – oraz siły roboczej, której deficyt sięga 1,5 miliona pracowników. Göring ma przedstawić Hitlerowi kompletny plan mobilizacji gospodarczej: Wehrwirtschaft, całkowitą gospodarkę wojenną.
Göring łączy maksymalną autarkię z utrzymaniem cywilnego poziomu życia, odmawiając pełnej mobilizacji gospodarki. Decyzja: utrzymać niemiecki cywilny poziom życia (priorytet polityczny, by zachować morale narodu), a jednocześnie zwiększać produkcję wojskową dzięki autarkii technologicznej (benzyna syntetyczna IG Farben, kauczuk Buna) i masowemu importowi (z ZSRR za pośrednictwem Schnurrego). Rezultat jest paradoksalny: niemiecka gospodarka pozostaje w latach 1940–1942 mniej zmobilizowana niż brytyjska ( dokumentuje tę sprzeczność w książce The Wages of Destruction). Niemki nie są kierowane do pracy w fabrykach przed 1943 rokiem (w przeciwieństwie do Brytyjek i kobiet radzieckich). Robotnicy cudzoziemscy (Polacy, Czesi, a potem Francuzi, Belgowie, Holendrzy) są sprowadzani masowo, by zapełnić braki – w szczytowym momencie w Rzeszy pracuje 7,6 miliona cudzoziemców, w tym 5,5 miliona przymusowo (współczesne niewolnictwo). Od 1942 roku Göring jest stopniowo spychany na margines przez Speera i Bormanna. Zostaje osądzony w Norymberdze, skazany na śmierć i popełnia samobójstwo cyjankiem w swojej celi w nocy 15 października 1946 roku – kilka godzin przed planowanym powieszeniem.
T01-078