, brytyjski minister zdrowia, odpowiada za operację bez precedensu: ewakuację dzieci i osób najbardziej bezbronnych z wielkich miast, którym zagrażają niemieckie bombowce. 31 sierpnia 1939 roku, gdy Niemcy szykują się do napaści na Polskę, rząd wprowadza plan w życie; wyjazdy zaczynają się nazajutrz, w ramach operacji „Pied Piper”.
Plan, przygotowywany od 1938 roku na zalecenie komitetu pod przewodnictwem sir Johna Andersona, obejmuje na zasadzie dobrowolności 4 kategorie priorytetowe: uczniów, którzy wyjeżdżają klasami wraz z nauczycielami, matki z dziećmi poniżej 5. roku życia, kobiety w ciąży i osoby niepełnosprawne. Każde dziecko ma przy sobie etykietę ze swoim nazwiskiem, maskę gazową i trochę prowiantu.
Pozostaje ich ulokować. Ministerstwo kazało spisać mieszkania dostępne w strefach przyjmujących, a ustawa z lipca 1939 roku pozwala narzucić mieszkańcom obowiązek zakwaterowania. Nie wszystkie wiejskie rodziny chcą jednak przyjmować ewakuowanych, a przybycie setek tysięcy dzieci z biednych dzielnic budzi niepokój.
Elliot musi ustalić zasadę przyjęcia: ulokować ewakuowanych u mieszkańców, w razie potrzeby narzucając zakwaterowanie niechętnym gospodarzom; zgrupować ich w zbiorowych ośrodkach – szkołach, świetlicach i obozach; albo liczyć wyłącznie na rodziny zgłaszające się dobrowolnie, nawet za cenę odesłania do miasta tych, którzy zostaliby bez dachu nad głową.
Elliot trzyma się zakwaterowania u mieszkańców, które władze lokalne mogą narzucać z upoważnienia ministra; jedynie kilka obozów, zbudowanych na mocy Camps Act z 1939 roku, przyjmuje grupy. Od 1 do 4 września z miast Anglii wyjeżdża blisko 1,5 miliona osób, w tym 826 950 uczniów bez rodziców, 523 670 matek z małymi dziećmi i 12 705 kobiet w ciąży. W terenie rozmieszczenie jest często improwizowane: w wiejskich świetlicach rodziny przyjmujące same wybierają sobie podopiecznych, a ostatnie dzieci rozmieszcza się, chodząc od domu do domu. Spotkanie dzieci z robotniczych dzielnic z wiejskimi rodzinami wywołuje szok społeczny, udokumentowany zwłaszcza w badaniach . Ponieważ budzące lęk bombardowania nie następują, wielu wraca do domu: w lutym 1940 roku wróciło 87% ewakuowanych matek i 44% ewakuowanych dzieci. Nowe fale ewakuacji następują w 1940 roku, po upadku Francji, a potem w czasie Blitzu. wysyła też dzieci za morze – aż do zatopienia torpedą statku 17 września 1940 roku, które kończy program.
T01-075