Atak na Polskę, plan „Fall Weiss”, wyznaczono na świt 26 sierpnia 1939 roku. Wojska stoją na miejscach, niektóre oddziały są już w drodze na pozycje wyjściowe. Hitler sądzi, że zapewnił sobie wszystkie warunki powodzenia: pakt ze Związkiem Sowieckim oddala groźbę drugiego frontu, a sam liczy na bierność Zachodu.
Jednak 25 sierpnia krzyżują mu plany 2 nowe wydarzenia. W Londynie Wielka Brytania właśnie przekształciła swoją gwarancję w formalny sojusz z Polską – dowód determinacji, którą Hitler miał nadzieję złamać. W Rzymie Mussolini się wykręca, pozbawiając Niemcy wsparcia Włoch i odsłaniając pęknięcia w obozie Osi.
Hitler musi zdecydować w pośpiechu, gdy machina wojenna jest już w ruchu. Utrzymać termin ataku 26 sierpnia, ryzykując, że od razu zmierzy się ze zdecydowaną koalicją? Odłożyć go o kilka dni, by jeszcze wypróbować dyplomację i spróbować oderwać Londyn od Warszawy? A może zrezygnować, jak mają nadzieję mediatorzy? Rozkaz albo kontrrozkaz musi wyjść w ciągu kilku godzin, gdy setki tysięcy ludzi czekają już wzdłuż granicy.
Hitler odracza atak o kilka dni, by spróbować ostatniego manewru dyplomatycznego: wieczorem 25 sierpnia odwołuje atak zaplanowany na następny dzień – kontrrozkaz wydany w ostatniej chwili, gdy niektóre oddziały były już w marszu, co powoduje incydenty graniczne. Kolejne dni wykorzystuje na intensywną krzątaninę dyplomatyczną: zawoalowane ultimata, żądanie przysłania do Berlina polskiego pełnomocnika, zabiegi mające skłócić aliantów lub zrzucić na Polskę odpowiedzialność za wojnę. Żadne z nich nie skłania do ustępstw ani Londynu, ani Warszawy. Odroczenie okazuje się tylko krótką zwłoką: Hitler wyznacza nowy termin ataku: 1 września.
T00-046