22 sierpnia 1939 roku, w przededniu podpisania paktu z ZSRR, Hitler zwołuje swoich głównych dowódców wojskowych do Berghofu, swojej rezydencji na Obersalzbergu. Szykowana z Moskwą zmiana sojuszy oddala widmo drugiego frontu: Niemcy będą mogły zaatakować Polskę, nie obawiając się Armii Czerwonej na tyłach.
Przed generałami Hitler przedstawia swoje postanowienie. Zachowało się kilka relacji z tego przemówienia, różniących się szczegółami. Hitler oświadcza w nim, że jest zdecydowany zniszczyć Polskę, wzywa do działania z największą brutalnością i bez litości oraz odrzuca względy prawne. Niektórzy świadkowie przypisują mu zdanie o zapomnieniu, w jakie popadła eksterminacja Ormian – wypowiedź przekazana, lecz o spornej autentyczności.
Hitler musi potwierdzić sztabowi obrany kurs. Uderzyć, gdy tylko pakt zostanie podpisany, stawiając na to, że Zachód nie zareaguje na czas? Utrzymywać nacisk dyplomatyczny, nie posuwając się dalej? A może jeszcze zwlekać? Przemówienie w Berghofie określa nastawienie, z jakim będzie prowadzona wojna.
Hitler potwierdził rychły atak i rozkaz prowadzenia wojny bez litości: pewny paktu ze Związkiem Radzieckim, który zawarto następnego dnia, potwierdził generałom decyzję o ataku na Polskę i żądanie wojny bezlitosnej. Atak został początkowo wyznaczony na świt 26 sierpnia. Ton przemówienia na Obersalzbergu – pogarda dla prawa, wezwanie do brutalności, odczłowieczenie przeciwnika – zapowiadał charakter wojny eksterminacyjnej, która miała spaść na Polskę, i zwiastował masowe zbrodnie kolejnych lat. Relacje z tego przemówienia znalazły się wśród dowodów rozpatrywanych w procesie norymberskim. Pakt z ZSRR, podpisany następnego dnia, usunął ostatnią strategiczną przeszkodę przed atakiem na Polskę.
T00-041