Inwazja na Anglię – operacja Seelöwe („Lew Morski”) – opiera się na warunku postawionym przez samego Hitlera: Luftwaffe musi najpierw zdobyć panowanie w powietrzu nad kanałem La Manche i południową Anglią. Plan zakłada przerzucenie wojsk na holowanych barkach rzecznych – to kruche przedsięwzięcie, które może się udać tylko przy spokojnym morzu i bez ingerencji Royal Navy ani RAF-u.
W połowie września Kriegsmarine admirała Raedera zgromadziła w portach nad kanałem La Manche barki i holowniki, które są tam regularnie bombardowane. Przede wszystkim jednak wielki atak lotniczy z 15 września spalił na panewce: brytyjskie myśliwce pozostają groźne, a przewaga w powietrzu nie została osiągnięta. „Sezon” sprzyjający pod względem pływów i pogody dobiega końca, a zbliża się zima.
Hitler musi zdecydować 17 września. Rozpoczęcie inwazji bez panowania w powietrzu oznaczałoby rzucenie na szalę losu dziesiątek tysięcy żołnierzy przeprawiających się przez kanał La Manche; jawna rezygnacja byłaby przyznaniem się do porażki i pozwoliłaby wojnie przeciągnąć się na rok 1941, na korzyść Wielkiej Brytanii wspieranej przez amerykański przemysł.
Hitler odkłada operację bez jej odwoływania, podtrzymując groźbę: 17 września 1940 przesuwa operację Lew Morski „do odwołania”. Oficjalnie groźba pozostaje w mocy, by wiązać siły brytyjskie; w praktyce do inwazji nigdy nie dojdzie. Hitler zwierza się otoczeniu, że nieudana przeprawa kosztowałaby znacznie więcej niż straty poniesione w kampanii francuskiej. Skoro nie udało się pokonać Wielkiej Brytanii, szuka innych dróg – uduszenia wyspy za pomocą U-Bootów i Blitzu, zamknięcia Morza Śródziemnego – i coraz częściej zwraca się ku Wschodowi: myśl o ataku na ZSRR, dojrzewająca tej jesieni, w zimie przerodzi się w plan Barbarossa. Odłożenie Lwa Morskiego wyznacza pierwszą wielką granicę niemieckiej ekspansji od 1939 roku.
T05-006