, pan Europy Zachodniej jesienią 1940 roku, usiłuje udusić Wielką Brytanię bez desantu na jej wyspy. Morze Śródziemne staje się jego obsesją: zamknięcie obu jego wrót pozbawiłoby Londyn drogi do Suezu i imperium.
Zachodnia brama ma nazwę – Gibraltar – i plan: operację Felix. Specjalne oddziały Wehrmachtu przeszłyby przez Hiszpanię, zdobyły Skałę szturmem, a następnie przekazałyby ją Madrytowi. Wszystko zależy od jednego człowieka: Franco, którego wyczerpany kraj jest uzależniony od zboża i paliwa, jakie ktoś zechce mu dostarczyć.
23 października 1940 roku w Hendaye Hitler spędził długie godziny, zabiegając o względy Caudillo. Na próżno: Franco mnożył żądania – Gibraltar, francuskie Maroko, żywność, broń – i wyrażał wątpliwości co do niemieckiego zwycięstwa, dopóki Anglia się trzyma. Hitler wyszedł stamtąd wściekły i zwierzał się, że wolałby „dać sobie wyrwać 3 lub 4 zęby”, niż to powtarzać.
12 listopada podpisuje jednak dyrektywę nr 18: Felix ma wypchnąć Anglików z zachodniej części Morza Śródziemnego, a atak rozważa się na styczeń 1941 roku. Tymczasem admirał Canaris, ponownie wysłany do Madrytu, przywozi jednoznaczny komunikat: Franco nie przystąpi do wojny, dopóki Wielka Brytania nie zostanie powalona. Hitler trzyma wojska w gotowości – i zbliża się termin.
Hitler zrezygnował z Felixa i odłożył sprawę Gibraltaru: na początku grudnia 1940 roku, gdy Canaris przekazał mu ostateczną odmowę Caudillo, Führer porzucił Felixa. Około 11 grudnia padł rozkaz: operacja została odwołana, „ponieważ nie istnieją już wymagane warunki polityczne”. W liście do Mussoliniego Hitler dał wyraz swojej urazie – obawiał się, że Franco popełnia w ten sposób „największy błąd swojego życia”. Odmówił pogwałcenia siłą hiszpańskiej neutralności, gestu, który zraziłby Madryt i otworzył kosztowny front. Ostatnia próba, 6 lutego 1941 roku, napotkał ten sam mur; Ribbentrop uznał, że „Franco nie ma najmniejszego zamiaru kiedykolwiek wejść do wojny”. Odtąd spojrzenie Hitlera odwróciło się od zachodniej części Morza Śródziemnego: dywizje przeznaczone na Gibraltar wkrótce okazały się potrzebne na Wschodzie, dla operacji Barbarossa. Gibraltar pozostał brytyjski do końca wojny.
T05-046