21 czerwca 1940 roku osobiście przybywa na polanę Rethondes w lesie Compiègne. Zażądał, by francuska kapitulacja została podpisana dokładnie w tym miejscu i w samym wagonie Focha, w którym Niemcy musiały przyjąć rozejm w 1918 roku. Ta inscenizacja to symboliczna zemsta za niemieckie upokorzenie z czasów I wojny światowej.
Hitler zwiedza wagon, słucha odczytania preambuły, po czym opuszcza to miejsce przed podpisaniem, które pozostawia Keitlowi i delegacji francuskiej. Wychodząc po południu, na oczach operatorów propagandy, wyraża swoją radość ruchem – stuknięciem obcasów, gestem ciała – uchwyconym przez kamery.
Ta chwila jest także zabiegiem wizerunkowym. Dla Hitlera, u szczytu wojskowych sukcesów, chodzi o utrwalenie w obrazie triumfu Rzeszy. Pytanie brzmi, czym ten gest był naprawdę: spontaniczną radością, pozą wyreżyserowaną pod kamery, czy jednym i drugim, wzmocnionym później na montażu.
Przyjęta odpowiedź to spontaniczny ruch, później wzmocniony montażem. Tłumacz , bezpośredni świadek, opisał prawdziwą radość; jednak dokumentalista John Grierson, pracujący dla propagandy alianckiej, spowolnił ten ruch i powtórzył go w pętli, tworząc trwały obraz Hitlera tańczącego z radości. Ten „jig z Compiègne” stał się symbolem, rozpowszechnianym w alianckich kronikach filmowych. Dla Hitlera Compiègne było szczytem jego drogi: upokorzenie z 1918 roku zostało zmazane, Francja powalona. Potem nastąpił długi upadek – niepowodzenie w starciu z Anglią już latem 1940 roku, a w 1941 roku inwazja na ZSRR. Wkrótce potem Hitler kazał wysadzić w powietrze miejsce w Rethondes, oszczędzając jedynie posąg Focha.
T04-038