Główna obrona Holandii opiera się na linii Grebbe, która zamyka dostęp do serca kraju. Kluczowym punktem jest Grebbeberg, wzgórze koło Rhenen – jedno z niewielu wzniesień w płaskim kraju – które Niemcy atakują już 11 maja, by przedrzeć się ku „Twierdzy Holandii”.
Holenderscy obrońcy, gorzej uzbrojeni i pozbawieni dostatecznego wsparcia pancernego czy lotniczego, muszą zdecydować, jak walczyć. Mogą utrzymać pozycję za wszelką cenę, by zachować spójność linii i zyskać na czasie. Mogą prowadzić elastyczną obronę, wycofując się na leżącą z tyłu linię wodną (Waterlinie). Mogą też przejść do kontrataku, by odzyskać utracony teren.
Jako dowódca możesz twardo utrzymać Grebbeberg, wycofać się w dobrym porządku na linię zalewów obronnych albo przeprowadzić kontratak, by przywrócić sytuację. Stawką jest opóźnienie nieprzyjaciela na tyle długo, by zalewy osłaniające serce kraju mogły odegrać swoją rolę – i by alianci, być może, zdążyli interweniować.
Holendrzy twardo utrzymali Grebbeberg: w dniach 11–13 maja stoczyli tam główną bitwę lądową w obronie Holandii, z zaciekłymi, lecz słabo wspieranymi kontratakami. Przytłoczeni siłą ognia i wsparciem lotniczym Niemców, ostatecznie oddali pozycję 13 maja, co otworzyło drogę w głąb kraju i – wraz z bombardowaniem Rotterdamu – przyspieszyło kapitulację. Grebbeberg, gdzie dziś spoczywa wielu holenderskich żołnierzy, pozostaje symbolem odważnego, lecz beznadziejnego oporu małej armii wobec niemieckiego walca drogowego.
T03-106