Belgijska obrona została zaprojektowana wokół Kanału Alberta, który miał wytrzymać na tyle długo, by alianci zdążyli dotrzeć na linię KW. Błyskawiczny upadek Eben-Emael i zajęcie mostów już 10 maja niweczą te rachuby: pierwsza linia zostaje przełamana w ciągu kilku godzin.
Armia belgijska staje przed natychmiastowym, ciężkim wyborem. Może trzymać się Kanału Alberta, już naruszonego, by zyskać na czasie, ale ryzykując zniszczenie lub okrążenie oddziałów. Może też bezzwłocznie wycofać się na linię KW, dalej na zachód, gdzie mają dołączyć do niej armie francuskie i brytyjskie, ale tym samym od razu oddać dużą część terytorium i inicjatywę.
Dowództwo może szybko wycofać się na linię KW, by oszczędzić armię i połączyć się z aliantami. Może przeprowadzić kontratak, by odtworzyć sytuację nad Kanałem Alberta. Może też trwać na miejscu za wszelką cenę, licząc na spowolnienie nieprzyjaciela. Spójność całego alianckiego ugrupowania w Belgii zależy od szybkości i porządku tego odwrotu.
Armia belgijska wycofała się szybko i w porządku na linię KW: wobec załamania na Kanale Alberta cofnęła się na tę linię, by połączyć się z armiami alianckimi wkraczającymi do Belgii. Odwrót, prowadzony w pośpiechu pod naciskiem niemieckim i bombardowaniami, przebiegł na ogół w porządku, lecz kosztem szybkiego oddania północnego wschodu kraju. Pozwolił na kilka dni stworzyć ciągły front aliancki nad Dyle. Jednak załamanie francuskiego frontu nad Mozą, znacznie dalej na południu, uczyniło tę linię nie do utrzymania i wkrótce zmusiło całe ugrupowanie do ciągłego odwrotu aż do kapitulacji Belgii 28 maja.
T03-105