W ramach planu aliantów armie francuskie i brytyjskie weszły do Belgii, by utrzymać linię Dyle. Dla osłony tego rozwinięcia korpus kawalerii generała , wyposażony w nowoczesne czołgi Somua S35 i Hotchkiss, zostaje wysunięty na równinę Hannut, gdzie 12 i 13 maja walczy z niemiecką 3 i 4 Dywizją Pancerną – w pierwszej wielkiej bitwie pancernej w historii.
Prioux musi zdecydować o użyciu swoich wozów pancernych. Może rozproszyć je we wsparciu piechoty na szerokim froncie, zgodnie z klasyczną doktryną francuską, by osłonić rozwinięcie. Może skupić je w masie manewrowej, by uderzyć na Panzery na sposób niemiecki. Może też prowadzić obronę ruchomą, hamując przeciwnika i jednocześnie wycofując się, by oszczędzić siły.
Stawka jest podwójna: jego czołgi, pojedynczo lepsze od wielu niemieckich, mogą zadać ciężkie straty, ale niewłaściwe skupienie albo zbyt sztywna obrona grożą ich daremnym zużyciem. Próbę przejdzie tu doktryna użycia czołgów w tym samym stopniu co sam sprzęt.
Prioux prowadzi w przeważającej mierze obronę ruchomą, hamując przeciwnika i wycofując się: jego zadaniem jest zyskać czas na rozwinięcie armii na Dyle, a nie przełamać front. Jego czołgi zadają Panzerom poważne straty pod Hannut i Merdorp, dowodząc jakości francuskiego sprzętu, po czym wycofują się w dobrym porządku. Taktycznie kawaleria francuska wypełnia swoją rolę, ale względne rozproszenie wozów pancernych i brak doktryny ofensywnego skupienia – inaczej niż u Niemców – ograniczają efekt. Hannut pokazuje, że Francja miała dobre czołgi, lecz koncepcję ich użycia gorszą od przeciwnika.
T03-108