Podpułkownik Govers dowodzi obroną południowej Limburgii a tym samym mostami na Mozie w Maastricht – kluczowym mieście na styku granic holenderskiej, belgijskiej i niemieckiej. W samym mieście rzekę przecinają 3 newralgiczne obiekty: most Wilhelminy, most Sint-Servaas i most kolejowy. Govers dostał rozkaz zniszczenia ich przy pierwszym niemieckim wtargnięciu; pod każdym pomostem założono ładunki.
O 4.35 10 maja jego obserwatorzy meldują niemiecki patrol pancerny zbliżający się ze wschodu – czołówkę 4 Dywizji Pancernej, rzuconej właśnie po to, by zająć mosty, zanim zostaną wysadzone. Govers ma tylko kilka minut.
Ale rodzą się wątpliwości. Czy to naprawdę ogólna inwazja, czy zwykły zwiad, który wymaga potwierdzenia? Przedwczesne zniszczenie 3 mostów w środku miasta kosztuje drogo: przecina się główną arterię gospodarczą i odcina ludność cywilną. Z kolei czekanie grozi tym, że czołgi zajmą obiekty nienaruszone i runą na zachód. Govers trzyma w rękach los 3 mostów.
Govers rozkazał natychmiast zniszczyć 3 mosty, gdy tylko dostrzeżono patrol. Obiekty wyleciały w powietrze na czas, pozbawiając 4 Dywizję Pancerną szybkiej przeprawy przez Mozę w Maastricht. Niemieckie sforsowanie rzeki opóźniło się o ponad dobę, potrzebną na budowę mostów wojskowych pod ostrzałem – cenne wytchnienie dla obrony holenderskiej i belgijskiej na północy. W skali kampanii ten zysk czasu nie odwrócił biegu operacji: Maastricht skapitulowało, a Govers dostał się do niewoli tego samego dnia. Po 5 latach niewoli został uwolniony w 1945 roku. Jego błyskawiczna decyzja wobec czołgów pozostała wzorcowym przykładem, omawianym w holenderskiej Akademii Wojskowej w Bredzie. W rejonie jego dowodzenia w pierwszym dniu wojny poległo 47 żołnierzy holenderskich.
T03-042