27 maja 1940 roku, po 18 dniach walk, armia belgijska jest zepchnięta na niewielki skrawek Flandrii, plecami do morza, odrzucona nad Izerę i Lys. Amunicja i żywność się kończą, przybywa uchodźców, a frontu, wciąż spychanego, nie da się już utrzymać. Król , głównodowodzący, musi zdecydować o losie swojej armii.
Dalsza walka daje wprawdzie kilka godzin więcej na ewakuację aliantów z pobliskiej Dunkierki, ale skazuje żołnierzy na bezsensowną rzeź na ciasnej przestrzeni zatłoczonej cywilami. Kapitulacja kładzie kres rozlewowi krwi, lecz wyprowadza Belgię z wojny, odsłania skrzydło aliantów i wywołuje poważny kryzys polityczny – rząd, który schronił się za granicą, jest jej przeciwny.
Leopold może skapitulować, by oszczędzić żołnierzy i ludność cywilną. Może walczyć dalej do wyczerpania, w imię solidarności sojuszniczej. Może też spróbować ewakuować część armii do Anglii lub Francji. Decyzja pociągnie za sobą natychmiastowe skutki wojskowe i trwałe skutki polityczne.
kapituluje, by oszczędzić żołnierzy i ludność cywilną: w nocy z 27 na 28 maja 1940 armia belgijska bezwarunkowo składa broń, uznając dalszą walkę za beznadziejną. Kapitulacja, podjęta bez konsultacji z aliantami ani z rządem, budzi gniew Paryża i Londynu (francuski premier Reynaud potępia ją publicznie) i komplikuje ewakuację z Dunkierki, odsłaniając skrzydło. Belgijski rząd na uchodźstwie odcina się od króla. Ta kapitulacja i decyzja Leopolda, by pozostać w kraju jako jeniec, otwierają „kwestię królewską”, która będzie zatruwać belgijskie życie polityczne przez ponad dziesięć lat. Zrozumiała z wojskowego punktu widzenia, decyzja pociągnie za sobą ogromny koszt dyplomatyczny i polityczny.
T03-153