, lat 40, od grudnia 1938 roku dowodzi Wojskową Składnicą Tranzytową – polskim składem wojskowym na półwyspie Westerplatte, w porcie Gdańska (wolnego miasta od czasu traktatu wersalskiego). Jego garnizon liczy 182 żołnierzy służby czynnej, około 20 rezerwistów i kilku cywilów – w sumie około 210 ludzi.
Teoretyczne zadanie wyznaczone przez Warszawę jest jasne: bronić się 12 godzin w razie ataku, aż zareagują regularne siły polskie. 25 sierpnia 1939 roku do Gdańska wszedł z „wizytą kurtuazyjną” niemiecki pancernik szkolny Schleswig-Holstein. Polscy artylerzyści zauważają, że okręt zacumował 400 metrów od półwyspu – w optymalnym zasięgu jego dział kalibru 280 mm. Sucharski po cichu wzmocnił pozycje, rozciągnął zasieki, uzupełnił zapasy żywności i amunicji.
1 września 1939 roku o godzinie 4.47 Schleswig-Holstein otwiera ogień. Kompania niemieckiej piechoty morskiej atakuje od strony lądu. Rankiem 2 września Westerplatte nadal się broni. Rankiem 7 września, po 6 i pół dnia ostrzału, garnizon stracił około 15 ludzi i ma amunicji już tylko na kilka godzin.
Sucharski kapituluje, by oszczędzić swoich ludzi, rankiem 7 września – misja 12-godzinna została przekroczona o ponad 5 dni. O 10.15 wywiesza białą flagę. Garnizon wychodzi w szyku, Sucharski w mundurze i z szablą, którą niemiecki oficer zwraca mu na znak szacunku. Oficjalny bilans polski: 15 zabitych. Bilans niemiecki jest sporny: od 50 zabitych (dane oficjalne) do 300–400 (późniejsze szacunki polskie, prawdopodobnie wyolbrzymione). Garnizon idzie do niewoli; Sucharski jest internowany w oflagu do 1945 roku. Umiera w Neapolu w sierpniu 1946 roku, nie zobaczywszy już Polski. Jego ciało zostanie sprowadzone na Westerplatte w 1971 roku. Obrona staje się jednym z mitów założycielskich polskiego oporu. Spór historiograficzny o rzeczywistą rolę Sucharskiego trwa: według niektórych świadectw (Dąbrowski, Grodecki) już od 2 września miał być w stanie szoku, a faktyczne dowodzenie przejął kapitan .
T01-001