, lat 26 – przyszły pisarz – jest Żydem, urodził się w Wilnie, w 1935 roku otrzymał obywatelstwo francuskie. Od 1938 roku szkoli się na pilota, a w czerwcu 1940 roku przebywa w bazie Salon-de-Provence, w samym środku chaosu klęski francuskiego lotnictwa.
17 czerwca Pétain prosi o rozejm. Baza się rozpada. Kacew wie, że demobilizacja jest bliska i że żydowskiego lotnika czeka ponura przyszłość: statut Żydów, który Vichy ogłosi 3 października 1940 roku, wkrótce odbierze mu prawa. Kilku jego kolegów próbowało już dostać się do Afryki Północnej lub do Anglii, w większości bez powodzenia.
Ma przed sobą 3 drogi: odnaleźć matkę w Nicei i czekać, spróbować dołączyć do sił gromadzących się wokół Londynu przez Casablankę albo przekroczyć Pireneje w stronę Gibraltaru. Urodzony jako w Wilnie, wychowany w ubóstwie przez matkę Minę, we Francji zbudował całą swoją tożsamość i powołanie. Każda z tych dróg niesie wysokie ryzyko niepowodzenia lub aresztowania w kraju, w którym władza przechodzi w inne ręce.
Kacew przedostaje się do Casablanki, a stamtąd do Anglii, by dołączyć do Wolnych Francuzów. W połowie lipca 1940 roku odpływa z Casablanki i pod koniec lipca dociera do Anglii, gdzie wstępuje do Wolnych Francuskich Sił Powietrznych. Przydzielony do grupy bombowej „Lorraine”, będzie walczył w Afryce, na Bliskim Wschodzie i nad Europą, a następnie zostanie odznaczony Orderem Wyzwolenia. Jako stanie się jednym z wielkich pisarzy francuskich XX wieku – jedynym, który dwukrotnie otrzymał Nagrodę Goncourtów (w 1956 roku, a w 1975 roku pod pseudonimem ). Lata wojny dostarczą materiału do „Wychowania europejskiego” (1945) i „Obietnicy poranka” (1960). Jego przyłączenie się do Wolnej Francji w czerwcu–lipcu 1940 roku ilustruje drogę pierwszych Wolnych Francuzów, często młodych, osamotnionych i niepewnych przyszłości.
T04-025