, 56 lat, były premier i minister wojny, został odsunięty od rządu na początku czerwca. W Bordeaux, tymczasowej stolicy konającej Francji, Daladier wie, że może zostać aresztowany przez nową władzę, która kształtuje się wokół Pétaina.
Ustępujący minister spraw wewnętrznych namawia kilku parlamentarzystów do wejścia na pokład statku pasażerskiego Massilia, który ma wypłynąć do Maroka, aby z Afryki Północnej zorganizować dalsze prowadzenie wojny. Namawia się posłów i senatorów – wśród nich Pierre'a Mendès France'a, Jeana Zaya i samego Daladiera.
Wsiąść na pokład to postawić na dalszą walkę z terytorium imperium kolonialnego, ale narazić się na zarzut dezercji. Zostać to bronić legalności republikańskiej od wewnątrz, ryzykując aresztowanie. Wyjazd samotnie do Londynu, by dołączyć do de Gaulle'a, to trzecia droga, jeszcze bardziej radykalna. Daladier, „człowiek z Monachium” z 1938 roku, wie, że nowa ekipa uważa go za winnego wojny w równym stopniu co klęski. Musi zdecydować w godzinach poprzedzających odpłynięcie.
Daladier wsiadł na statek do Maroka, by tam zorganizować parlamentarny opór. Massilia opuściła Bordeaux 21 czerwca z 27 parlamentarzystami – wśród nich Mandelem, Mendès France'em i Zayem – oraz ich rodzinami i 24 czerwca dotarła do Casablanki. Vichy jednak obróciło operację w pułapkę polityczną: pasażerów, przedstawianych jako „zbiegów”, aresztowano po przybyciu. Mandel i Zay zostali zamordowani w 1944 roku, Mendès France został uwięziony, a następnie uciekł, Daladiera deportowano do Niemiec. Afera statku Massilia posłużyła Vichy jako argument do zdyskredytowania III Republiki i jej elit. Pokazała ona całkowite pomieszanie punktów odniesienia w czerwcu 1940 roku, gdy chęć kontynuowania wojny można było obrócić w oskarżenie o dezercję.
T04-034