, lat 40, jest katolickim działaczem i chrześcijańskim demokratą, osiadłym w Brive-la-Gaillarde w departamencie Corrèze. Ojciec rodziny, animator lokalnej chrześcijańskiej działalności społecznej, od początku czerwca słucha radia brytyjskiego. 17 czerwca słyszy, jak Pétain wzywa do „zaprzestania walki”, i jest wstrząśnięty.
Tego samego dnia Michelet postanawia działać, choć nic jeszcze nie jest zorganizowane. Przepisuje na maszynie około 50 ulotek powtarzających zdania Charles'a Péguy: „W czasie wojny ten, kto się nie poddaje, jest moim człowiekiem, kimkolwiek jest, skądkolwiek przychodzi” – i wzywających do odrzucenia rozejmu. W nocy wsuwa je do skrzynek pocztowych w centrum Brive.
Ten odosobniony gest, dokonany w przeddzień Apelu de Gaulle'a z Londynu, jest jednym z pierwszych aktów cywilnego oporu na terytorium metropolii. Michelet musi zdecydować, jak działać dalej: czy w pojedynkę i dyskretnie, czy budując sieć, czy też ukryć się, aż sytuacja się wyjaśni.
Michelet działa dalej w pojedynkę w Brive – regularne ulotki i ostrożny werbunek kolejnych osób, jedna po drugiej – po czym stopniowo poszerza swoją działalność. Nadal rozpowszechnia ulotki w Brive i z czasem nawiązuje kontakty, które doprowadzą go do kierowania ruchem Combat w regionie Limoges (R5). Aresztowany w Brive 25 lutego 1943 roku, zostaje deportowany do Dachau, z którego wraca. Kawaler Orderu Wyzwolenia (Compagnon de la Libération), będzie wielokrotnie ministrem w IV i V Republice, m.in. ministrem sprawiedliwości w 1959 roku. Jego ulotka z 17 czerwca 1940 roku w Brive bywa przedstawiana jako pierwsze pisemne wezwanie do oporu rozpowszechnione we Francji metropolitalnej, o dzień wcześniejsze od Apelu de Gaulle'a.
T04-028