, 35 lat, kapitan zawodowy po Wyższej Szkole Wojennej (École de guerre), został w czerwcu 1940 roku wzięty do niewoli w Alzacji, a po kilku tygodniach uciekł ze Stalagu. W sierpniu 1940 roku dociera do Marsylii w strefie wolnej i zostaje przywrócony do „armii rozejmowej”, którą Vichy może zachować (100 000 ludzi).
Frenay doszedł do 2 przekonań. Po pierwsze, że Vichy nie jest zwykłym taktycznym wycofaniem, lecz zmianą ustroju, który wchodzi na drogę kolaboracji. Po drugie, że latem 1940 roku w strefie południowej nie istnieje jeszcze żaden zorganizowany ruch oporu. W Marsylii pisze „manifest”, w którym analizuje sytuację i wzywa do zorganizowania walki z Vichy.
Wybór strategiczny, przed którym staje, ukształtuje rodzący się ruch oporu: natychmiast przejść w pełną konspirację, by zbudować sieć, pozostać w armii, by w niej werbować i się ukrywać, albo dotrzeć do Londynu i zostać Wolnym Francuzem. Każda z dróg oznacza inne pojmowanie walki.
Frenay początkowo pozostaje w armii rozejmowej, werbuje w niej i się ukrywa: zostaje w niej do początku 1942 roku, po cichu pozyskując pierwszych działaczy późniejszego ruchu Combat. W styczniu 1942 roku przechodzi do pełnej konspiracji i staje się jednym z 3 wielkich przywódców Ruchu Oporu w strefie południowej, obok Emmanuela d'Astier de la Vigerie i Jeana-Pierre'a Lévy'ego; te 3 ruchy połączą się w MUR (Zjednoczone Ruchy Oporu). Frenay zostanie komisarzem (ministrem) do spraw jeńców, deportowanych i uchodźców w rządzie tymczasowym w latach 1943–1945. Jego droga, od marsylskiego manifestu z lata 1940 roku, ilustruje powolne i trudne narodziny wewnętrznego ruchu oporu, z początku odosobnionego i działającego po omacku.
T04-056