, lat 35, Bretończyk z Vannes, były pracownik Banku Francji, który został producentem filmowym, jest katolikiem i monarchistą, żonatym ojcem 4 małych dzieci. 17 czerwca 1940 marszałek ogłasza w radiu, że trzeba zaprzestać walki. Renault odrzuca myśl o rozejmie.
Najpierw usiłował dotrzeć do Afryki Północnej, gdzie imperium i flota mogłyby kontynuować walkę. 18 czerwca jest w , gdzie Niemców oczekuje się lada chwila. W porcie kilka trawlerów szykuje się do wyjścia w morze, choć nikt nie wie, co spotkają na morzu ani jak Francuzi zostaną przyjęci w Anglii.
Wyjechać to zostawić żonę i dzieci w kraju, który wkrótce znajdzie się pod okupacją, nie wiedząc, kiedy się z nimi zobaczy. Zostać to mieć rodzinę przy sobie, ale na razie zrezygnować z wszelkich działań przeciw nieprzyjacielowi.
Renault musi wybrać: wsiąść w na trawler i dotrzeć do Anglii morzem; kontynuować próbę dotarcia do Afryki Północnej, by dołączyć tam do sił, które mogłyby dalej prowadzić wojnę; albo pozostać w Bretanii przy bliskich i czekać, co stanie się z Francją.
Renault wsiadł w na trawler do Anglii 18 czerwca 1940 roku wraz z jednym ze swoich braci, zostawiając we Francji żonę i 4 małe dzieci. W Le Verdon, u ujścia Żyrondy, usłyszał o apelu wygłoszonym z Londynu przez generała de Gaulle'a, a następnie wsiadł na pokład norweskiego frachtowca „”, który 22 czerwca przewiózł go do Wielkiej Brytanii. W Londynie wstąpił do Sił Wolnych Francuzów i spotkał szefa ich służb wywiadowczych, André Dewavrina („Passy”). Odesłany do Francji pod pseudonimem „pułkownik Rémy”, założył siatkę wywiadowczą, która stała się , jedną z najważniejszych w Ruchu Oporu, dostarczającą Londynowi kluczowych informacji o niemieckich umocnieniach nadbrzeżnych. Jego wyjazd ilustruje improwizowane drogi, którymi tworzyły się pierwsze szlaki Wolnej Francji.
T04-030