ma 46 lat i od 1930 roku (po powrocie z wygnania) jest królem Rumunii; w 1938 roku ustanowił osobisty reżim autorytarny, rozwiązując partie polityczne. Rumunia znajduje się w krytycznym położeniu geopolitycznym: wydobywa ropę naftową (rafinerie w Ploeszti: 6 mln ton rocznie, 40% zużycia niemieckiego), graniczy z ZSRR (Besarabia), sąsiaduje z upadłą Polską (przez Rumunię przechodzą polscy uchodźcy), jest tradycyjnym sojusznikiem Francji, ale znajduje się pod coraz silniejszą presją Niemiec.
Jesienią 1939 roku zgodził się na łagodne internowanie polskiego rządu na uchodźstwie. Od grudnia 1939 do lutego 1940 roku Niemcy naciskają na jak największe dostawy ropy, a Sowieci na oddanie Besarabii. Premier (narodowy liberał) skłania się ku Paryżowi i Londynowi, minister spraw zagranicznych idzie drogą neutralności zbrojnej.
Żelazna Gwardia (Garda de Fier) – faszystowski, antysemicki ruch, który tłumił w latach 1938–1939 (zamordowanie Codreanu w listopadzie 1938 roku) – jest coraz aktywniejsza, wspierana przez Berlin. Złoża w Ploeszti stają się głównym przedmiotem rozgrywki: brytyjski wywiad (Section D) tworzy misję sabotażu gospodarczego (skup zdolności produkcyjnych po wysokich cenach, by nie dopuścić do dostaw dla Niemiec), a niemiecka Abwehra podkopuje tę operację.
musi wybrać linię dyplomatyczną na zimę 1939–1940.
prowadzi politykę neutralności zbrojnej, lawirując między wszystkimi mocarstwami, by przedłużyć suwerenność. Zimą 1939–1940 Rumunia wprawdzie zwiększa eksport ropy do Niemiec, ale oficjalnie zachowuje neutralność. Tătărescu i Gafencu równolegle negocjują z Paryżem kontrakty handlowe. Brytyjska misja sabotażowa (pod kierownictwem George'a Taylora z Section D, przyszłego zalążka SOE) skupuje zapasy po zawyżonych cenach. Od czerwca 1940 roku sytuacja staje się jednak nie do utrzymania: upadek Francji, sowieckie ultimatum w sprawie Besarabii (28 czerwca 1940), utrata wschodnich ziem Rumunii, potem węgierskie ultimatum w sprawie Transylwanii Północnej (30 sierpnia 1940, arbitraż wiedeński), a następnie oddanie Bułgarii południowej Dobrudży (traktat w Krajowej, 7 września 1940). W 2 miesiące traci jedną trzecią terytorium. 6 września 1940 roku abdykuje pod presją Hitlera i Żelaznej Gwardii. Jego 18-letni syn Michał (Mihai) zostaje nominalnym królem. Faktyczną władzę jako Conducător obejmuje . udaje się na wygnanie do Portugalii, potem do Brazylii i Meksyku. Umiera w 1953 roku w Estoril.
T02-047