, 52 lata, jest złożoną postacią norweskiej polityki. Oficer armii norweskiej, attaché wojskowy w Piotrogrodzie w latach 1918–1921, sekretarz Fridtjofa Nansena przy repatriacji rosyjskich uchodźców w latach 1922–1929. Minister obrony w latach 1931–1933 w rządzie agrarnym Pedera Kolstada. W 1933 roku odchodzi z rządu, by założyć własną partię: Nasjonal Samling (NS, „Zjednoczenie Narodowe”) – norweskie ugrupowanie faszystowskie wzorowane na nazizmie, lecz o zabarwieniu luterańskim i antysowieckim.
W przededniu wojny Quisling pozostaje politykiem marginalnym: jego partia liczy około 3 000 członków, zdobyła 2,2% głosów w wyborach 1933 roku i 1,8% w 1936 roku, nie zdobywając żadnego mandatu. W 1938 roku publikuje tezy o konieczności sojuszu norwesko-niemieckiego przeciw „zagrożeniu sowieckiemu”. Obwołuje się prawowitym przedstawicielem opinii norweskiej i występuje przeciw rządowi Nygaardsvolda, który uważa za „zinfiltrowany przez marksistowskich Żydów”.
W grudniu 1939 roku Quisling udaje się do Berlina na zaproszenie Alfreda Rosenberga, ideologa nazistowskiego i szefa Aussenpolitisches Amt der NSDAP (Urzędu Polityki Zagranicznej Partii). W dniach 11–14 grudnia odbywa serię spotkań: z Rosenbergiem, potem z Joachimem von Ribbentropem, następnie z wielkim admirałem Erichem Raederem (dowódcą naczelnym Kriegsmarine), wreszcie z samym Hitlerem wieczorem 14 grudnia.
Misja Quislinga: przekonać Berlin do interwencji zbrojnej w Norwegii – albo wspierając zamach stanu jego partii, albo okupując kraj prewencyjnie, by uprzedzić rzekomą „interwencję brytyjską” (której w tym momencie nikt w rzeczywistości nie planuje). 14 grudnia Quisling przedkłada Hitlerowi szczegółowy plan: przejąłby władzę w Oslo w drodze wewnętrznego zamachu wojskowego 15 lutego 1940 roku, po czym Niemcy wysłaliby „wojska pomocnicze”, by ustabilizować reżim.
Hitler odrzuca plan Quislinga, ale uruchamia pełną niemiecką operację wojskową. Odrzuca wersję Quislinga (uznaną za zbyt niepewną, zbyt zależną od zmiennych wewnętrznych układów politycznych Norwegii), lecz nakazuje Raederowi i OKW opracowanie pełnej niemieckiej operacji wojskowej. 27 stycznia 1940 roku Hitler każe zastąpić wstępne studium Studie Nord planowaniem operacji Weserübung (inwazji na Danię i Norwegię). Quisling jest na bieżąco informowany, otrzymuje około 200 000 reichsmarek na finansowanie partii i tajne mieszkanie w Berlinie, ale nie odgrywa żadnej roli operacyjnej w jej rozpoczęciu. 9 kwietnia 1940 roku o 04:15 rozpoczyna się operacja Weserübung. Quisling ogłasza się premierem 9 kwietnia o 19:32 przez radio w Oslo, bez wcześniejszej zgody Niemców. Niemieckie dowództwo wojskowe jest zakłopotane: Quisling jest w Norwegii niepopularny, a jego samozwańcze wystąpienie komplikuje negocjacje z rządem Nygaardsvolda. Hitler zastępuje go Josefem Terbovenem jako Reichskommissarem 24 kwietnia 1940 roku. Quisling odzyskuje formalną władzę 1 lutego 1942 roku jako „Ministerpräsident” pod niemiecką kuratelą. Jego nazwisko staje się na całym świecie synonimem narodowego kolaboranta – słowo „quisling” trafia do słowników angielskich już w 1944 roku. Schwytany w maju 1945 roku, osądzony w Norwegii, zostaje rozstrzelany 24 października 1945 roku w twierdzy Akershus w Oslo. Odsetek Norwegów skazanych po wojnie za kolaborację (50 000 wyroków, 25 rozstrzelanych) pozostaje jednym z najwyższych w Europie – miarą powszechnej identyfikacji z oporem przeciw NS.
T01-089