, 45 lat, jest polskim ministrem spraw zagranicznych od listopada 1932 roku – to jedna z najdłuższych kadencji dyplomatycznych w Europie okresu międzywojennego. Jest architektem polityki zagranicznej sanacji i zwolennikiem doktryny równowagi: odmawia związania Polski z Berlinem lub Moskwą. Po Monachium doprowadził w październiku 1938 roku do przyłączenia Zaolzia na Śląsku Cieszyńskim – gest, który drogo będzie go kosztował w ocenie historyków. 5 maja 1939 roku w przemówieniu w Sejmie odrzucił terytorialne żądania Hitlera, przypominając, że w życiu ludzi, narodów i państw jest tylko jedna rzecz bezcenna: honor.
17 września 1939 roku Beck wraz z rządem przekracza granicę rumuńską i dociera do Czerniowiec. Podobnie jak Mościcki zostaje internowany przez Rumunię pod naciskiem francusko-brytyjskim. Najpierw internowany w Slănic, w październiku 1939 roku zostaje przeniesiony do Braszowa (Siedmiogród), do hotelu strzeżonego przez policję, a w 1940 roku w okolice jeziora Snagov.
Pod naciskiem Sikorskiego (który widzi w Becku uosobienie sanacji, „która straciła Polskę”) nie powierza mu się żadnej oficjalnej funkcji. Sikorski blokuje nawet jego wyjazd na Zachód, mimo wydanej mu brytyjskiej wizy. W listopadzie dołącza do niego rodzina (żona Jadwiga, pasierbowie). Beck ma zakaz opuszczania terytorium Rumunii. W czerwcu 1940 roku Rumunia dostaje się pod kuratelę Niemiec, a w listopadzie 1940 roku staje się otwarcie sojusznikiem Rzeszy.
Beck próbuje uciec: 20 października 1940 roku usiłuje dotrzeć do Turcji, lecz próba kończy się niepowodzeniem, a on sam zostaje na jakiś czas zatrzymany; według rządu Antonescu zamierzał wyjechać na paszporcie wydanym przez obce poselstwo i od tej chwili Rumunia zaostrza jego internowanie. Przeniesiony w listopadzie 1940 roku do willi na przedmieściach Bukaresztu, pisze tam wspomnienia. Latem 1942 roku rozpoznaje się u niego zaawansowaną gruźlicę. Wiosną 1944 roku, po alianckich bombardowaniach Bukaresztu, zostaje wraz z rodziną przeniesiony do wsi Stănești, gdzie umiera 5 czerwca 1944 roku, w przeddzień lądowania w Normandii. Pochowany z honorami wojskowymi na prawosławnym cmentarzu w Bukareszcie, w 1991 roku zostaje ponownie pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Jego wspomnienia ukazują się po wojnie pod tytułem „Ostatni raport”. Spór historyków o jego rolę pozostaje żywy: według obrońców (, ) prowadził konsekwentną politykę niezależności za pomocą dostępnych środków; według krytyków (, ) jego odmowa sojuszu obronnego z ZSRR, zaproponowanego w kwietniu 1939 roku, przyczyniła się do katastrofy.
T01-043