, 44 lata, jest fińskim ministrem spraw zagranicznych od grudnia 1938 roku. Z zawodu dziennikarz (redaktor naczelny dziennika „Helsingin Sanomat”), jest synem , który założył tę gazetę w 1889 roku, a także właścicielem największego fińskiego koncernu prasowego. Jego linia polityczna wobec ZSRR w czasie negocjacji jesienią 1939 roku była twarda: Erkko odrzucał wszelkie ustępstwa terytorialne wobec Stalina, wbrew zaleceniom polityków bardziej umiarkowanych (Paasikivi).
Po sowieckiej inwazji z 30 listopada 1939 roku Erkko natychmiast staje się celem krytyki: czy jego twardość doprowadziła do wojny? Prasa międzynarodowa (zwłaszcza „Times” i „Le Figaro”) przedstawia go jako fińskiego odpowiednika Becka – ministra, który powinien był ustąpić.
1 grudnia 1939 roku, gdy rząd Cajandera upada, Erkko musi złożyć dymisję albo bronić swojego stanowiska. Oficjalnie mógłby podać się do dymisji, by ułatwić utworzenie rządu jedności narodowej. Nieoficjalnie wziąłby w ten sposób na siebie moralną odpowiedzialność za politykę, która nie uchroniła przed wojną.
Erkko podaje się do dymisji. Dymisja zostaje przyjęta 1 grudnia 1939 roku o 18.00. Od 5 grudnia wraca na pełny etat na stanowisko redaktora naczelnego „Helsingin Sanomat”. W czasie wojny zimowej występuje jako dziennikarz i publicysta, broniąc fińskiego oporu w prasie międzynarodowej (bezpośrednie powiązanie z londyńską redakcją). Po pokoju moskiewskim zostaje mianowany ambasadorem Finlandii w Sztokholmie (sierpień 1940 – czerwiec 1941), a następnie ambasadorem w Genewie (1944–1945). Po wojnie wraca do kierowania „Helsingin Sanomat”. Zasiada w parlamencie (1945–1951), krótko ministrem komunikacji (1957). Kieruje koncernem prasowym Erkko aż do śmierci w 1965 roku. Jego syn przejmuje po nim stery – staje się najbogatszym dziennikarzem Finlandii. Dynastia Erkko kontroluje „Helsingin Sanomat” do dziś.
T02-034