stoi przed równaniem niemal nie do rozwiązania. Od 2 lat mobilizacja mężczyzn pozbawia fabryki zbrojeniowe, służby obrony cywilnej i formacje pomocnicze setek tysięcy rąk do pracy. Zamówienia piętrzą się w zakładach produkujących czołgi i samoloty, schrony przeciwlotnicze potrzebują obsługi, a sztab domaga się, by , i miały pełne stany osobowe. Kobiety zgłaszają się na ochotnika licznie, ale nigdy dość szybko, by nadążyć za tempem, jakie narzuca wojna.
Bevin wie, że pobór kobiet nie miałby precedensu w demokracji liberalnej. Powołanie ustawą niezamężnych kobiet w wieku od 20 do 30 lat – do pracy na liniach montażowych, w bateriach przeciwlotniczych lub w służbach łączności – oznacza przekroczenie granicy, której nawet nazistowskie Niemcy nie odważyły się jeszcze w 1941 roku przekroczyć wobec własnych obywatelek. Kręgi konserwatywne oburzają się na rozdzielanie rodzin i zagrożenie moralne, jakie niosłaby ze sobą koszarowa ciasnota; kręgi religijne widzą w tym zamach na domowe powołanie kobiety.
Bevin ma jednak do dyspozycji także 2 mniej radykalne rozwiązania. Mógłby nasilić kampanie werbunku ochotniczego i postawić na patriotyczny zapał, by zapełnić warsztaty bez przymusu prawnego. Mógłby też wybrać system lokalnej, selektywnej rekwizycji, uruchamianej fabryka po fabryce zależnie od bieżących potrzeb produkcji, bez ogólnokrajowego poboru. Bevin musi wybrać jedną z tych 3 dróg, zanim maszyna wojenna się zatrzyma.
Bevin przeprowadza przez parlament ustawę (No. 2) Act w grudniu 1941 roku: po raz pierwszy w państwie demokratycznym kobiety zostają objęte poborem. Setki tysięcy trafiają na linie montażowe, do , , i . Ten środek trwale zmienia miejsce kobiet w brytyjskim społeczeństwie i staje się symbolem demokratycznej wojny totalnej.
T10-037