ma 45 lat i większość kariery za sobą. Wstąpił do Royal Navy w 1909 roku, po I wojnie światowej zapalił się do walki z okrętami podwodnymi, lecz w okresie międzywojennym jego specjalność zepchnięto do rangi bezużytecznej obsesji: dla Admiralicji zagrożenie podwodne pozostawało marginalne, a ludzie tacy jak on byli kłopotliwymi teoretykami. Pozwolono mu zgorzknieć za biurkiem.
W połowie grudnia 1941 roku powierzają mu wreszcie dowództwo na morzu: ma eskortować konwój HG-76 z Gibraltaru do Liverpoolu. Na otwartym morzu wataha U-Bootów czepia się frachtowców dniem i nocą, pewna swojej bezkarności – między czerwcem a październikiem 1940 roku takie watahy posłały na dno 270 statków alianckich, a Royal Navy ogranicza się do ścisłej obrony. Doktryna jest wyryta w marmurze: eskortowiec chroni swoje statki, trzymając się blisko nich, i nigdy ich nie odsłania, by ścigać wroga.
Walker dysponuje jednak slupami szybszymi od okrętów podwodnych na powierzchni i przekonaniem, które dojrzewało w latach zesłania za biurkiem. Może zacieśnić szyk wokół frachtowców i przyjmować ciosy, jak chce reguła; może przeciwnie, rzucić slupy daleko od konwoju w pościg za U-Bootami, by zmusić je do zanurzenia i tam je tropić; albo rozproszyć konwój i poprosić o zmianę trasy, by spróbować zgubić watahę.
Walker rzucił swoje okręty w pościg. Zamiast znosić ataki, wziął swoje najszybsze slupy i ruszył na poszukiwanie U-Bootów wiele mil od konwoju, zmuszając je do zanurzenia, by je tam zniszczyć. Gdy HG-76 dotarł do Liverpoolu, stracił 2 frachtowce, niszczyciel i lotniskowiec eskortowy Audacity – ale zatopiono 5 U-Bootów. Było to pierwsze wielkie zwycięstwo aliantów w bitwie o Atlantyk i szok dla broni podwodnej, która uważała się za niezwyciężoną. Walker, starzejący się i źle oceniany oficer, właśnie narzucił ideę „ofensywnych skoków”; mimo to, zanim Royal Navy naprawdę przyjęła jego metodę w 1943 roku, odesłano go jeszcze za biurko.
T10-011