Norwescy nauczyciele otrzymują okólnik, który nakazuje im wstąpienie do , związku nauczycielskiego narzuconego przez rząd Vidkuna Quislinga. Za tym pozornie niewinnym aktem administracyjnym kryje się zamiar o totalnym zasięgu: uczynić z norweskiej szkoły pas transmisyjny ideologii nazistowskiej i wychować młodzież w kulcie . Odmowa oznacza narażenie 14 000 nauczycieli na natychmiastowe zwolnienie, aresztowanie, a niektórych na deportację do obozów pracy za kołem podbiegunowym.
Wybór jest dramatyczny. Jedni uważają, że tylko uległość pozwala pozostać w klasie, by chronić uczniów od środka, utrzymać więzi zaufania i ograniczyć szkody indoktrynacji. Inni sądzą, że zbiorowa rezygnacja byłaby aktem najczystszym: odmówić służby reżimowi, kosztem porzucenia dzieci na pastwę zastępców oddanych sprawie reżimu. Jeszcze inni rozważają zbiorową, skoordynowaną odmowę bez opuszczania posad: wysłać do władz indywidualne listy o identycznej treści, i zamienić 14 000 samotnych aktów w mur cywilnego oporu.
Decyzja jest tym bardziej przytłaczająca, że obserwuje, rodziny są narażone, a nikt nie wie, czy solidarność wytrzyma represje. Norwescy nauczyciele muszą wybierać między ostrożnością, która pozwala pozostać w szkołach, wycofaniem, które ratuje honor, a otwartym oporem, który stawia wszystko na jedną kartę, licząc na siłę liczby.
Około 12 000 nauczycieli spośród 14 000 wysyła ten sam list z odmową. Quisling każe zamknąć szkoły i aresztuje około 1 100 nauczycieli; kilkaset osób zostaje deportowanych do obozów pracy na dalekiej północy, do Kirkenes, w potwornych warunkach. Nauczyciele nie ustępują. Quisling musi się cofnąć i zrezygnować z nazyfikacji nauczania. Ten opór cywilny bez użycia przemocy staje się symbolem w całej okupowanej Europie.
T10-053