i brytyjski od jesieni 1941 roku dostają z Aten druzgocące raporty. Masowe rekwizycje żywności przez niemieckie i włoskie siły okupacyjne, upadek importu i blokada morska, którą Royal Navy utrzymuje na wschodnim Morzu Śródziemnym, opróżniły grecką stolicę z zapasów żywności. Co tydzień tysiące cywilów – dzieci, starców, robotników – umiera z głodu na ulicach lub w przepełnionych szpitalach. Międzynarodowy i kilka rządów państw neutralnych naciskają na Londyn, by zezwolił na przepuszczenie statków z pszenicą.
Gabinet jest podzielony. Zdaniem przeciwników nawet częściowe zniesienie blokady oznacza pośrednie karmienie dywizji Osi stacjonujących w Grecji i osłabienie broni gospodarczej, którą Londyn uważa za jeden z kluczowych instrumentów wojny. Inni ministrowie przekonują, że wąska wyrwa pod ścisłą kontrolą Czerwonego Krzyża uratowałaby setki tysięcy cywilów, nie wspierając realnie nieprzyjacielskiej machiny wojennej.
Churchill i jego ministrowie muszą rozstrzygnąć: zezwolić na humanitarną wyrwę w blokadzie, pod kontrolą Czerwonego Krzyża, by przepuścić pszenicę; utrzymać blokadę w całości, by nie oddać nic z broni gospodarczej przeciwko Osi; albo zażądać od Niemców gwarancji, których nie da się spełnić, i w ten sposób w praktyce odsunąć wszelką pomoc, nie biorąc za to odpowiedzialności.
Po zaciętych debatach Londyn godzi się uchylić blokadę. Od 1942 roku statki państw neutralnych – wśród nich szwedzki frachtowiec wyczarterowany pod egidą Czerwonego Krzyża – dowożą kanadyjską i turecką pszenicę do greckich portów. Pomoc przychodzi zbyt późno i w zbyt małej ilości, by powstrzymać katastrofę: głód z lat 1941–1944 pochłonie w okupowanej Grecji kilkaset tysięcy ofiar. Pomoc ratuje jednak ostatecznie niezliczone istnienia i staje się kluczowym precedensem dla pomocy humanitarnej na terytorium wroga.
T10-060