Wyspy Normandzkie – Jersey, Guernsey i sąsiednie wyspy – są dependencjami Korony Brytyjskiej u wybrzeży Normandii, kilkadziesiąt kilometrów od wybrzeża Francji, które znalazło się teraz w rękach Wehrmachtu. Zarządza nimi 2 baliwów: na Jersey i na Guernsey – cywilni urzędnicy odpowiedzialni za ludność liczącą łącznie około 90 000 mieszkańców.
Pod koniec czerwca 1940 roku Francja upadła. Londyn uznaje wyspy za nie do obrony i pozbawione realnej wartości strategicznej: 19 czerwca rząd w tajemnicy postanawia je zdemilitaryzować i rozpoczyna częściową ewakuację, głównie dzieci. Ale publiczne ogłoszenie wycofania wojsk się opóźnia, a Niemcy wciąż o nim nie wiedzą.
28 czerwca bombowce Luftwaffe atakują porty St Peter Port (Guernsey) i St Helier (Jersey), sądząc, że atakują cele wojskowe: giną dziesiątki cywilów, wielu w pobliżu rzędów ciężarówek załadowanych pomidorami, wziętych za transporty wojsk.
Baliwowie muszą teraz rozstrzygnąć o losie swoich wysp: ogłosić je otwartymi, by oszczędzić cywilów, albo podjąć symboliczną obronę brytyjskiej ziemi, na którą wróg wyląduje lada chwila.
Baliwowie ogłaszają wyspy „miastem otwartym” i współpracują, by uniknąć rzezi. Po bombardowaniu 28 czerwca na oficjalnych budynkach i na skrzyżowaniach wywiesza się białe prześcieradła. 30 czerwca Luftwaffe ląduje bez oporu na lotnisku na Guernsey; Jersey zostaje zajęte 1 lipca, a następnie Alderney i Sark. Coutanche i Carey pozostają na stanowiskach, by pośredniczyć między okupantem a ludnością – to droga „administracji pod kontrolą”, która po wojnie wywoła zażarte spory o granice kolaboracji administracyjnej. Wyspy Normandzkie pozostaną jedynym terytorium brytyjskim okupowanym przez Niemcy przez całą wojnę, aż do wyzwolenia 9 maja 1945 roku. Okupację naznaczą deportacje mieszkańców do obozów w Niemczech oraz budowa, kosztem pracy przymusowej, fortyfikacji Wału Atlantyckiego.
T04-064