W maju 1940 roku SNCB zostaje poddane naczelnemu dowództwu armii. Podczas kampanii 18-dniowej koleje wywożą władze, urzędników i uciekających cywilów do Francji; część taboru rusza również na południe. Klęska jest jednak szybka: 28 maja armia belgijska kapituluje, a Wehrmacht przejmuje sieć w znacznej mierze nietkniętą.
Zarząd zostaje sam, bez politycznego oparcia: rada nadzorcza zbierze się dopiero w sierpniu. Sieć kolejowa jest kręgosłupem belgijskiego życia gospodarczego, ale zarazem cennym atutem okupanta, który potrzebuje jej do przewozów wojskowych.
Czy odmówić ponownego uruchomienia sieci, by niczego nie dawać wrogowi, sabotować to, co się da, czy też puścić pociągi, by wyżywić i zaopatrzyć ludność, za cenę usługi wyświadczonej okupantowi?
Zarząd SNCB zdecydował 19 czerwca 1940 roku o wznowieniu działalności przedsiębiorstwa, a pracowników wezwano z powrotem do pracy od 22 czerwca. Sieć, w znacznej mierze nietknięta, wróciła do ruchu: zarząd uznał usługi świadczone na rzecz niemieckich przewozów wojskowych za „cenę do zapłacenia” za utrzymanie zaopatrzenia Belgii. Ewakuacja była tylko częściowa: do Francji dotarło zaledwie 381 lokomotyw z parku liczącego około 3 414, a i te zostały wkrótce zajęte przez Niemców. SNCB nie prowadziło żadnego systematycznego sabotażu sieci.
T04-154