W ramach Shadow Factory Scheme rząd brytyjski powierzył w 1938 roku organizacji Nuffielda (Morris Motors) ogromną, nową fabrykę w Castle Bromwich pod Birmingham, by masowo produkować myśliwiec Supermarine Spitfire. Pomysł polegał na przeniesieniu do lotnictwa metod taśmy samochodowej, nowoczesnego oprzyrządowania i siły roboczej z Birmingham.
Nuffield obiecał 1 000 Spitfire'ów na czerwiec 1940 roku. Ale Spitfire, zaprojektowany do precyzyjnego montażu przez wykwalifikowanych robotników, opierał się metodom produkcji samochodów. Konflikty pracownicze, nieodpowiednie plany i szablony, kierownicy z branży samochodowej, którzy nie dają sobie rady: wiosną 1940 roku, gdy trwa bitwa o Francję, z fabryki nie wyjechał jeszcze ani jeden Spitfire.
Lord Beaverbrook, mianowany ministrem produkcji lotniczej, musi pilnie rozstrzygnąć o przyszłości tego strategicznego zakładu.
W maju 1940 roku Beaverbrook odebrał zarząd nad Castle Bromwich organizacji Nuffielda i powierzył go Vickers-Supermarine, samemu konstruktorowi Spitfire'a, który zastosował własne lotnicze metody montażu. Pierwsze Spitfire'y (10 egzemplarzy wersji Mk II) wyjechały wreszcie z fabryki w czerwcu 1940 roku, 23 w lipcu, 37 w sierpniu, 56 we wrześniu; zakład stał się następnie głównym ośrodkiem produkcji Spitfire'a w czasie wojny.
T03-163