Od początku okupacji Niemcy organizują zalegalizowany rabunek gospodarczy. Kurs wymiany zostaje ustalony arbitralnie na poziomie, który mocno zawyża wartość reichsmarki wobec franka belgijskiego (około 12,5 franka za markę), co czyni niemieckie zakupy w Belgii niezwykle opłacalnymi. Żołnierze i niemieckie urzędy wykupują towary, zapasy i produkty za bezcen, opróżniając sklepy.
Dla ciebie to dylemat handlowy i moralny. Możesz sprzedawać Niemcom to, czego żądają, po narzuconym kursie, by utrzymać handel i uniknąć kłopotów – ale kosztem wyprzedaży zapasów na rzecz okupanta i ze szkodą dla lokalnych klientów. Możesz ukryć towar i zasłaniać się brakiem zapasów, narażając się na sankcje. Możesz też zachować go po cichu dla mieszkańców i dla czarnego rynku.
Stawka wykracza poza handel: to zawyżenie wartości marki i masowe rekwizycje systematycznie zubażają kraj na korzyść Rzeszy. Stawiać opór, w twojej skali, to wyjmować dobra spod rabunku; ulec to w nim uczestniczyć, czasem nieświadomie.
W praktyce wielu próbuje ukrywać towar lub zasłaniać się brakiem zapasów, by nie oddać wszystkiego okupantowi, ale presja i strach przed sankcjami prowadzą też do dostaw. Mechanizm zawyżonego kursu wymiany i rekwizycji pozwala Niemcom wyciągać z Belgii znaczną część produkcji i zapasów niemal za darmo – to jedna z dźwigni systematycznego rabunku okupowanych gospodarek. W połączeniu z narzuconymi krajowi „kosztami okupacji” ten mechanizm trwale zubaża Belgię i podsyca niedobory, inflację oraz czarny rynek. Ukrywanie towarów staje się powszechną, choć ryzykowną formą codziennego oporu gospodarczego.
T04-130