Rok po inwazji głód pustoszy okupowaną Belgię. Racje żywnościowe nie wystarczają do pracy pod ziemią, płace są zamrożone od maja 1940 roku, a ceny rosną gwałtownie; czarny rynek pozostaje poza zasięgiem robotników. Tymczasem węgiel z Kampiny jest niezbędny niemieckiej machinie wojennej.
10 maja 1941 roku, w rocznicę inwazji, ruch zapoczątkowany w hutnictwie w okolicach Liège obejmuje zagłębia górnicze. W Limburgii górnicy się wahają: każde wstrzymanie produkcji jest przez okupanta zakazane i grozi sądem wojennym, więzieniem, a nawet deportacją.
Nakarmienie rodziny wymaga utrzymania pracy i zarobku. Ale bez chleba i ziemniaków praca pod ziemią staje się niemożliwa. Co zrobić z jedyną bronią, jaką mają górnicy: węglem, którego potrzebują Niemcy?
Górnicy z Kampiny przerywają pracę i masowo przyłączają się do strajku ogarniającego zagłębia, domagając się chleba i podwyżek płac. Ruch, znany pod przydomkiem „strajku 100 000” (liczba symboliczna), obejmuje w szczytowym momencie około 70 000 pracowników w zagłębiach walońskich i kampińskich między 10 a 18 maja 1941 roku. Aby złamać ruch, okupant godzi się na ogólną podwyżkę płac o 8 procent, jedyną ogólną podwyżkę w całym okresie okupacji, a także na dodatkowe racje i dodatki. Mimo to następują represje: latem 1941 roku, po inwazji na ZSRR, fale aresztowań dotykają strajkujących i komunistycznych działaczy, więzionych między innymi w cytadeli w Huy, a następnie deportowanych (23 lipca 1941 roku transport rusza do Sachsenhausen).
T07-047