W czerwcu 1940 roku, gdy Francja upada, zachodnioafrykańscy strzelcy („strzelcy senegalscy”) armii francuskiej zaciekle bronią przedpoli Lyonu, zwłaszcza w okolicach Chasselay. Ci żołnierze kolonialni, wcieleni do armii francuskiej, walczą dzielnie, by opóźnić natarcie niemieckie.
Po walkach strzelcy ci zostają wzięci do niewoli. Tymczasem nazistowska ideologia, głęboko rasistowska, odnosi się do czarnoskórych żołnierzy z nienawistną pogardą. Miejscowe dowództwo niemieckie, któremu podlegają oddziały Wehrmachtu i Waffen-SS, staje więc przed decyzją o losie tych rozbrojonych żołnierzy – decyzją, która nigdy nie powinna być wyborem.
Niemcy mogą uszanować status jeńców wojennych pojmanych strzelców, jak tego wymaga prawo wojny. Mogą ich maltretować, nie posuwając się do morderstwa. Albo oddzielić ich od reszty jeńców i zgotować im traktowanie podyktowane ideologią rasową. Co postanowią wojska, które trzymają ich na swojej łasce?
Zaangażowane na miejscu oddziały niemieckie (pułk Großdeutschland, ) oddzielają strzelców i mordują ich z powodów rasistowskich: w dniach 19–20 czerwca 1940 roku w Chasselay i okolicach kilkudziesięciu wziętych do niewoli zachodnioafrykańskich strzelców (mieszkańcy Chasselay chowają 48 strzelców 21 czerwca) zostaje zamordowanych bez sądu, niekiedy rozjechanych czołgami, wyłącznie z powodu koloru skóry. Ta masakra, jedna z kilku dokonanych na francuskich wojskach kolonialnych w 1940 roku, świadczy o rasistowskim i zbrodniczym charakterze Wehrmachtu i SS od samego początku wojny oraz obala mit armii niemieckiej szanującej prawo. Ofiary spoczywają na cmentarzu Tata w Chasselay, nekropolii wzniesionej ku ich pamięci. Zbrodnia przypomina o szczególnym losie zgotowanym czarnoskórym żołnierzom armii francuskiej.
T04-113