Łódź, miasto przemysłowe w centralnej Polsce (672 000 mieszkańców w 1939 roku, w tym 233 000 Żydów – jedna trzecia ludności), zostaje włączona przez Niemcy do Kraju Warty (Reichsgau Wartheland) już 9 listopada 1939 roku. Dekretem Greisera z 11 kwietnia 1940 roku zostanie przemianowana na Litzmannstadt. W chwili aneksji tutejsza społeczność żydowska należy do największych w Polsce i skupia się na Bałutach oraz w dawnym historycznym getcie.
8 lutego 1940 roku dowódca SS w Kraju Warty SS-Gruppenführer wydaje zarządzenie o utworzeniu na Bałutach Judenwohnbezirk (żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej), dokąd do 30 kwietnia 1940 roku mają zostać przesiedleni wszyscy Żydzi z miasta. Obszar: 4,1 km², obejmujący głównie nędzne Bałuty, przeludnione już przed wojną. Przewidywana pojemność: 160 000 osób.
, 38 lat, zostaje mianowany Gettoverwalterem (cywilnym zarządcą). To biznesmen z Bremy, dawny kupiec handlujący przyprawami, absolwent szkoły handlowej. Jego zastępca zajmuje się kontaktami z miejscową Radą Starszych (Judenrat), którą pokieruje , 62 lata, dawny kierownik fabryki włókienniczej.
Biebow musi określić politykę gospodarczą getta.
Biebow wybiera maksymalną eksploatację produkcyjną – produkcję przemysłową dla Wehrmachtu i utrzymanie siły roboczej. Getto łódzkie zostaje zamknięte 30 kwietnia 1940 roku: ogrodzenie z drewna i drutu kolczastego, 165 000 mieszkańców, brak gazu, brak regularnej bieżącej wody, racja 800 kalorii dziennie. Mimo to warsztaty pracują: w 1942 roku 80% produkcji mundurów dla Wehrmachtu pochodzi z Łodzi. Biebow kilkakrotnie (1942, 1943, 1944) uzyskuje w Berlinie przedłużenie istnienia getta, powołując się na jego wydajność – getto łódzkie zostaje więc zlikwidowane jako ostatnie getto w Polsce, w sierpniu 1944 roku. W sumie przez Łódź przechodzi 204 000 Żydów; w czerwcu i lipcu 1944 roku około 7 000 zostaje deportowanych do Chełmna nad Nerem, a ostatni mieszkańcy getta w sierpniu – do Auschwitz; w chwili wyzwolenia miasta, 19 stycznia 1945 roku, żyje tam jeszcze tylko 877 Żydów. Rumkowski, który wierzył, że współpracą administracyjną uratuje swój lud, zostaje 27 sierpnia 1944 roku wraz z rodziną deportowany do Auschwitz i tam zamordowany. Biebow ucieka w kwietniu 1945 roku, w czerwcu 1945 roku zostaje schwytany przez Brytyjczyków, wydany Polsce, w kwietniu 1947 roku osądzony w Łodzi, skazany na karę śmierci i powieszony 23 czerwca 1947 roku.
T02-027