We wrześniu 1939 roku Belgia potwierdza swoją neutralność od razu po wybuchu wojny. Jej potężny przemysł eksportowy (węgiel, stal) sprzedaje jednak tradycyjnie obu obozom, które teraz stały się wrogami. Londyn, organizujący blokadę Niemiec, naciska na ograniczenie dostaw belgijskich do Berlina. Berlin ostrzega, że każdy wzrost belgijskiego handlu z aliantami zostanie uznany za akt wrogości.
Rząd musi ustalić zasadę. Konwencja haska (artykuł 9) nakazuje przy tym państwu neutralnemu traktować strony walczące jednakowo: ograniczenie dotykające jedną z nich musi dotyczyć i drugiej. Pozostaje natomiast do rozstrzygnięcia, czy stosować tę zasadę ściśle, czy elastycznie, i jak bardzo chronić zaopatrzenie wewnętrzne.
Każda opcja ma swoją cenę: rozdrażnienie uzbrojonego sąsiada, poświęcenie dochodów przemysłu albo oskarżenie o stronniczość ze strony jednego z obozów.
Rząd belgijski opiera swoją politykę na 2 zasadach. Po pierwsze, chroni zaopatrzenie kraju, zakazując lub kontyngentując wywóz produktów, których Belgii brakuje. Po drugie, zgodnie z artykułem 9 Konwencji haskiej, stosuje te ograniczenia jednakowo wobec wszystkich walczących stron, bez dyskryminacji. W praktyce zasada ta mocno zmniejsza belgijski eksport do Niemiec i wywołuje niemieckie protesty; ponieważ jednak środek uderza identycznie we Francję i Wielką Brytanię, protesty Berlina nie mają żadnej podstawy prawnej. Londyn i Paryż deklarują zadowolenie. Belgia utrzymuje tę linię bezstronności do niemieckiej inwazji z 10 maja 1940 roku.
T01-103